Κάταγμα Ουδέν
Posted on 5.6.12 by I Have Seen the End
Καιρό τώρα σε μαθαίνω να με ξέρεις και συ ακόμη δεν κατάλαβες πως ο καιρός είναι νεφελώδης γιατί η γαρδένια ανθίζει όποτε το δέρμα σου γίνεται απαλό σαν ατύχημα που συνέβει στην διασταύρωση των μη αναγνωσμένων και οι οδηγοί αντάλλαξαν όρκους ανασφάλειας γιατι η πρώτη φορά που χτυπάς σου αφαιρεί την δυνατότητα της αθωότητας και υστερα φοράς για πάντα εκείνο το χαμόγελο απο τούλι και πέπλα που στρώνει τον δρόμο για τον αιώνιο εμφύλιο που δεν εχει νικητή παρα μόνο όσους αγνοούνται και δεν μπορεί να τους βρει κανείς γιατί καθείς διαλέγει τις πληγές του όπως το ρήμα διαλέγει τον χρόνο που θα κληθεί να δώσει συγκατάθεση ωσπου η πρόταση να σχηματίσει το εγώ της επιλογής μας για να στήσουμε την συγκάλυψη ενός εγλήματος κατα της ανθρωπότητας που αυξάνει τις ανάγκες της κατα κεφαλής εισοδημα πεποιθήσεων που όλοι υιοθετούμε για να μπορούμε να αγνοούμε πως στρώνουμε δρόμους από αίμα και σεντόνια με μαλακτικό για να ξεκουράζουμε τους ύπνους μας που διαταράσσονται από ενοχικά συνδρομα που οφείλουν την υπαρξή τους στην ακαμψια του νευρικού μας συστήματος να αποδεχθεί με σαφή και απόλυτο τρόπο πως ότι δεν υπάρχει είναι Θεός γιατί όσα είναι εδώ μαζί μας έχουν όρια γι αυτό ποτέ κανένας κήπος δεν μπορεί να είναι ζούγκλα και ας μην υπάρχει κανείς να καταλάβει πως η αποκοπή στιγμών από την ζωή δεν γίνεται επικόλληση στο χαρτί με σημείωσεις για εξετάσεις σε γιατρούς που διαβάζουν ακτινογραφίες με άστρα και σημειώνουν τις εκλείψεις άγχους του δεκαημέρου ορίζοντας όσα πιστεύουν οτι είσαι όταν ξέρουμε κι δυο πως εμεις μαζι σημαίνει μόνοι μας όπως τα ξωκλήσια στα βουνά και τα αγρίμια της ερήμου που περπατάνε δεκα χιλιαδες χιλιομετρα και μόλις συναντησουν εκείνο που τους θρέφει κρύβονται μην τα καταλάβουν πως είναι ανυπερασπιστα μπροστά στο φαγοπότι των καρδιών και ετσι κιτρινίζουν σαν την αζαλέα που ξερει πως η ζωή στα σπίτια βρίσκεται μόνο στις γλάστρες και στη στήλη γάμου και κηδειας των εφημερίδων που ξεφυλλίζουν όσοι θέλουν να μάθουν κάτι από τα γραφόμενα αυτών που δεν ξέρουν τίποτα αλλά μιλάνε γιατι ξέρουν να χτίζουν φωλιές απο κάγκελα στα μυαλά μας και οπως σε όλες τις φυλακές είμαστε ελεύθεροι να νομίζουμε πως κάποιος μας περιμένει απ έξω και συ με βαλες να στα εξηγώ ολα αυτα μα εγώ έπαψα να γραφω μιλώντας με μενα εδω και καιρό και υστερα ενα ω, το μεταίωρο βήμα του πελαργού και πηγες και χτύπησες με δύναμη στην γη και εγω ακόμη χτυπω γιατί κατάλαβα πως κάτι απο μένα που είδα σε σένα δεν θα είναι πια δικό μου.
