ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΛΗΘΕΙΑ

Όλο που περνά ο καιρός, πιο λίγα ξέρω

Όταν δεν ξέρεις που πηγαίνεις, ποτέ δεν χάνεις τον δρόμο/

Και ξαφνικά κόπασε ο αέρας γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με την γλυκιά εκείνη ησυχία των γέρικων κτηρίων που την μέρα υποφέρουν από την καθημερινότητα των ενοίκων τους και την νύχτα ξεκουράζονται στην ησυχία των αφηρημένων ήχων της πόλης/νυστάζω μα με βασανίζει που έξω τα φύλλα σε λίγο θα αρχίσουν να υποκρίνονται πως πέφτουν, που  όλες οι λέξεις μου έχουν γίνει χάδια και ολα τα χάδια απορία πως είναι μπορετά τα χέρια να σ αγαπούν τόσο πολύ, τόσο σιωπηλά/που ο γείτονας χτυπά την γυναίκα του και κανείς δεν κάνει τίποτα που να τον πονά πραγματικά/ που επιθυμώ να σε νιώσω με αισθήσεις που δεν εχει η ανθρωπότητα και να έρθεις κοντά μου όπως  στους ποιητές η έμπνευση/ και ύστερα, ύστερα τίποτε άλλο από το να γείρω, σαν γέρικο κτήριο στην ησυχία του δωματίου, κουρασμένος από αυτό το ακατανόητο, συνεχές και ολοήμερο σκόρπισμα των πάντων/

Μην σε ξεγελάσουν οι φωνές και οι σημαίες. Ούτε οι γεμάτοι δρόμοι. Σου είπα θα πολεμούσαν για τα πάντα, αλλά δεν είναι ερωτευμένοι με τίποτα.

Σ'αγαπώ/ Όυτε να το ανασάνω δεν μπορώ όταν το λέω από μέσα μου.

από όλες τις ψευδαισθήσεις μόνο ο έρωτας ειναι αληθινός
από όλες τους έρωτες μόνο η αλήθεια είναι ψευτικη
απ ολες τις αλήθειες μόνο την ψευδαίσθηση ερωτευόμαστε

Στο καχύποπτο βλέμμα του γείτονα· το παραθυρό μου