Posted on
13.9.13
by Chaosophe®
Και ξαφνικά κόπασε ο αέρας γεμίζοντας την ατμόσφαιρα με την γλυκιά εκείνη ησυχία των γέρικων κτηρίων που την μέρα υποφέρουν από την καθημερινότητα των ενοίκων τους και την νύχτα ξεκουράζονται στην ησυχία των αφηρημένων ήχων της πόλης/νυστάζω μα με βασανίζει που έξω τα φύλλα σε λίγο θα αρχίσουν να υποκρίνονται πως πέφτουν, που όλες οι λέξεις μου έχουν γίνει χάδια και ολα τα χάδια απορία πως είναι μπορετά τα χέρια να σ αγαπούν τόσο πολύ, τόσο σιωπηλά/που ο γείτονας χτυπά την γυναίκα του και κανείς δεν κάνει τίποτα που να τον πονά πραγματικά/ που επιθυμώ να σε νιώσω με αισθήσεις που δεν εχει η ανθρωπότητα και να έρθεις κοντά μου όπως στους ποιητές η έμπνευση/ και ύστερα, ύστερα τίποτε άλλο από το να γείρω, σαν γέρικο κτήριο στην ησυχία του δωματίου, κουρασμένος από αυτό το ακατανόητο, συνεχές και ολοήμερο σκόρπισμα των πάντων/
Posted on
20.11.12
by I Have Seen the End
Posted on
21.10.12
by Thech®sennone™
Μην σε ξεγελάσουν οι φωνές και οι σημαίες. Ούτε οι γεμάτοι δρόμοι. Σου είπα θα πολεμούσαν για τα πάντα, αλλά δεν είναι ερωτευμένοι με τίποτα.
Posted on
21.10.12
by Thech®sennone™
Σ'αγαπώ/ Όυτε να το ανασάνω δεν μπορώ όταν το λέω από μέσα μου.
Posted on
17.6.12
by Ισχνούς Χρησμός
ότι κάνεις και ότι πεις έχει συνέπειες. Η απραξία και η σιωπή επίσης.
Posted on
8.6.12
by I Have Seen the End
Εξω περασαν όσα θα μπορούσε να χωρέσει μια μέρα. Είδαμε ενα ηλιόλουστο πρωινό να κομματιαζεται από την βροχή που απλώθηκε παντού και αφησε όλους μας σε σιωπή, καθώς κανένας δεν περιμένει παρα μόνο όσα έχει προβλέψει. Οι καρδιές βάρυναν, μα κάναμε τα πάντα ακίνητοι και η δουλειά έφτασε στο τέλος της όπως η βροχή εντός μας. Χαιρετηθήκαμε άνθρωποι ξένοι, σαν να ήμασταν αδέλφια. Κλείσαμε την πόρτα του σπιτιού σαν επιτέλους να βγήκαμε έξω. Κοιμηθήκαμε σαν να μην υπήρχε στρώμα. Ο καιρός περνά σαν βροχή και η μέρα αυτή, μας χάρισε απλόχερα το γλυκόπικρο μυστικό της. Ο χρόνος είναι κατάσταση του σώματος.
Posted on
5.6.12
by I Have Seen the End
Αν φτάσεις κάπου, παει να πει πως χάθηκες
Posted on
5.6.12
by I Have Seen the End
Καιρό τώρα σε μαθαίνω να με ξέρεις και συ ακόμη δεν κατάλαβες πως ο καιρός είναι νεφελώδης γιατί η γαρδένια ανθίζει όποτε το δέρμα σου γίνεται απαλό σαν ατύχημα που συνέβει στην διασταύρωση των μη αναγνωσμένων και οι οδηγοί αντάλλαξαν όρκους ανασφάλειας γιατι η πρώτη φορά που χτυπάς σου αφαιρεί την δυνατότητα της αθωότητας και υστερα φοράς για πάντα εκείνο το χαμόγελο απο τούλι και πέπλα που στρώνει τον δρόμο για τον αιώνιο εμφύλιο που δεν εχει νικητή παρα μόνο όσους αγνοούνται και δεν μπορεί να τους βρει κανείς γιατί καθείς διαλέγει τις πληγές του όπως το ρήμα διαλέγει τον χρόνο που θα κληθεί να δώσει συγκατάθεση ωσπου η πρόταση να σχηματίσει το εγώ της επιλογής μας για να στήσουμε την συγκάλυψη ενός εγλήματος κατα της ανθρωπότητας που αυξάνει τις ανάγκες της κατα κεφαλής εισοδημα πεποιθήσεων που όλοι υιοθετούμε για να μπορούμε να αγνοούμε πως στρώνουμε δρόμους από αίμα και σεντόνια με μαλακτικό για να ξεκουράζουμε τους ύπνους μας που διαταράσσονται από ενοχικά συνδρομα που οφείλουν την υπαρξή τους στην ακαμψια του νευρικού μας συστήματος να αποδεχθεί με σαφή και απόλυτο τρόπο πως ότι δεν υπάρχει είναι Θεός γιατί όσα είναι εδώ μαζί μας έχουν όρια γι αυτό ποτέ κανένας κήπος δεν μπορεί να είναι ζούγκλα και ας μην υπάρχει κανείς να καταλάβει πως η αποκοπή στιγμών από την ζωή δεν γίνεται επικόλληση στο χαρτί με σημείωσεις για εξετάσεις σε γιατρούς που διαβάζουν ακτινογραφίες με άστρα και σημειώνουν τις εκλείψεις άγχους του δεκαημέρου ορίζοντας όσα πιστεύουν οτι είσαι όταν ξέρουμε κι δυο πως εμεις μαζι σημαίνει μόνοι μας όπως τα ξωκλήσια στα βουνά και τα αγρίμια της ερήμου που περπατάνε δεκα χιλιαδες χιλιομετρα και μόλις συναντησουν εκείνο που τους θρέφει κρύβονται μην τα καταλάβουν πως είναι ανυπερασπιστα μπροστά στο φαγοπότι των καρδιών και ετσι κιτρινίζουν σαν την αζαλέα που ξερει πως η ζωή στα σπίτια βρίσκεται μόνο στις γλάστρες και στη στήλη γάμου και κηδειας των εφημερίδων που ξεφυλλίζουν όσοι θέλουν να μάθουν κάτι από τα γραφόμενα αυτών που δεν ξέρουν τίποτα αλλά μιλάνε γιατι ξέρουν να χτίζουν φωλιές απο κάγκελα στα μυαλά μας και οπως σε όλες τις φυλακές είμαστε ελεύθεροι να νομίζουμε πως κάποιος μας περιμένει απ έξω και συ με βαλες να στα εξηγώ ολα αυτα μα εγώ έπαψα να γραφω μιλώντας με μενα εδω και καιρό και υστερα ενα ω, το μεταίωρο βήμα του πελαργού και πηγες και χτύπησες με δύναμη στην γη και εγω ακόμη χτυπω γιατί κατάλαβα πως κάτι απο μένα που είδα σε σένα δεν θα είναι πια δικό μου.
Posted on
23.12.11
by I Have Seen the End
από όλες τις ψευδαισθήσεις μόνο ο έρωτας ειναι αληθινός
από όλες τους έρωτες μόνο η αλήθεια είναι ψευτικη
απ ολες τις αλήθειες μόνο την ψευδαίσθηση ερωτευόμαστε
Posted on
13.12.11
by I Have Seen the End
Στο καχύποπτο βλέμμα του γείτονα· το παραθυρό μου
Posted on
13.12.11
by I Have Seen the End
Η αισθηση οτι κάποια πράγματα τα εχουμε ξαναζήσει, οφείλεται στο γεγονός οτι ζούμε ως πράγματα.
Posted on
9.12.11
by I Have Seen the End
Κανένας πόνος δεν κάνει λάθος για την πληγή που ανοίγει.
Posted on
6.12.11
by I Have Seen the End
Μέσα στα πόδια μας, πήγαμε παντού. Κανείς δεν μας καταλαβαίνει όπως τα παπούτσια μας.
Posted on
6.12.11
by I Have Seen the End
Ο ουρανός είναι διάφανος, μας κρύβει όλους.
Posted on
6.12.11
by I Have Seen the End
Στην θέα κάποιου που σκέφτεται, υποφέρω.
Posted on
28.10.11
by Chaosophe®
Posted on
19.10.11
by Chaosophe®
Και είπεν ο Θεός την ένατη μέρα: "Ας γίνει η Συνείδηση και ας τρέφεται με Αυταπάτες. Κανείς δεν μπορεί να είναι και Ελεύθερος και Άνθρωπος" και είδε ο Θεός οτι αυτό ήταν καλό. Και εκοιμήθη ήσυχος.
Posted on
11.10.11
by Chaosophe®
Οταν ήταν δεκαέξι ο Γιάννης έπιασε δουλειά σε super market. Εκεί για σχεδόν μισή μέρα έβαζε προιόντα στα ράφια. Του Γιάννη του άρεσε πολύ να βάζει προιόντα στα ράφια. Κάποια στιγμή ο πατέρας του είπε οτι έπρεπε να πιάσει μια αληθινή δουλειά. Πολύ λυπήθηκε ο Γιάννης μα πήγε στο super market και τους είπε οτι θα πιάσει μια αληθινή δουλειά. Ο Γιάννης διάβασε πολύ, πήγε στα εξωτερικά. Τωρα είναι δικηγόρος, και του αρέσει πολύ να βάζει την δικαιοσύνη στα ράφια του νόμου.
Posted on
10.10.11
by Chaosophe®
Posted on
30.9.11
by ₳ȶǻӿɨḁ™ ©ɧǡѻ Ⱦɛ SɧɛɛP
