ΟΧΙ ΑΛΛΟ ΑΛΗΘΕΙΑ

12:21

Posted on 25.1.10 by Thech®sennone™

Αγκαλιά για ένα κορίτσι βυθισμένο στην πολλαπλότητα του, που τριγυρνά στην Ολλανδία και μαζεύει κρύο και παπαρούνες που δεν άνθισαν ακόμη.

..που δεν είμαι τίποτα και δεν κάνω καθόλου. Διαρκώ απλά ανάμεσα σε όσα ναρκώνουν τις αισθήσεις. Μα επιστρέφω πάντα εκεί όπου δεν είμαι και αν ντύνομαι όλα όσα είναι αταίριαστα δεν είναι για να υποδυθώ τον αθώο, μα γιατί η ενοχή δεν ταιριάζει στην ελευθερία. Πάει καιρός που δεν γράφω γιατί δεν έχω τίποτα να πω ή γιατί όλα έχουν ειπωθεί καλύτερα από άλλους. Και αν μου έλειψες εσύ δεν το γνωρίζεις, μα δεν έχει σημασία γιατί τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν έχει σημασία. Ευτυχώς δεν ονειρεύομαι, ούτε αγαπώ κανέναν. Κάνω πως αναπνέω και ζώ όπως οι άλλοι, εφήμερος και όμως καθημερινός. Καμιά φορά θέλω να φύγω μα οι νεκροί δεν μπορούν να πεθάνουν. Καμιά φορά βρέχει και οι δρόμοι αδειάζουν. Χαμογέλα, δεν ξέρεις από κόλαση.

Back to Alsfeld

Posted on 12.1.10 by Thech®sennone™

Τόσο κρύο. Ο κόσμος μου, πίνακας που γέρνει. Δεν με ξεγέλασα ούτε απόψε. Η ελπίδα άλλωστε είναι μια μορφή κακού.

Domazlice

Posted on 6.1.10 by Thech®sennone™

Ομίχλη. Τίποτα δεν βγάζει πουθενά.

Czech Republic

Nuremberg

Posted on 5.1.10 by Thech®sennone™

Έγειρα σε μια γέφυρα και ήταν σαν να είχα γείρει σε όλες τις γέφυρες του κόσμου. Ανάμεσα σε δυο αβέβαια άκρα, χαζεύω την ζωή να κυλά κουρασμένα στο ρεύμα αόριστων σκέψεων. Ένας ουρανός που δεν ξέρει τι θέλει αναστενάζει από ψηλά. Κτήρια παλιά υποφέρουν από μνήμες και χρόνο. Καθρεπτίζονται τα γύρω στην συνείδηση και καταλήγουν να συνθέτουν το τοπίο που είμαι. Και όλα μα όλα ξεθωριάζουν στα θολά νερά ενός ακαθόριστου ποταμού όλο κατανόηση.

Δεν ομιλώ την βαρβαρικήν

Posted on 1.1.10 by Thech®sennone™

Όλα στολίστηκαν στο χιόνι. Εγώ συνθλίβομαι στο μπαρ με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί μήπως κλέψω ένα φιλί που προορίζεται για άλλον. Φωνές και ανάβει ο ουρανός. Τα κεφάλια στραμμένα ψηλά. Λιποθυμώ, μα νιώθω, τρέχουν τα σάλια μου στον πάγκο και οι ελπίδες μου φωτοβολίδες. Δώρα, γέλια και τραγούδι. -Sie gut? -Ω ναί, ευχαριστώ fraulein. 'Oλα είναι υπέροχα, αν εξαιρέσεις ότι τα πάντα είναι θλίψη.

Ηier in Vurtzburg

Wandervogel

Posted on 30.12.09 by Thech®sennone™

Frankfurt, Romrod, Αlsfeld, Οber-sorg, Lauterbach, Grobenluder, Fulda, Elfershausen, Vurzburg, όπου και να πάω είμαι πάντα μέσα μου. Μεθυσμένος, ξερνάω παρέα με γέρους και ψυχρές πουτάνες. Που και που ξεχνάς να με πληγώσεις. Και τότε αυτοεξόριστος, μελαγχολώ ανώνυμα.

song & text ddcted to maria

Pub Rockeller/Deutschland

Δεν τραγουδάς πια Μαρία

Posted on 20.12.09 by Thech®sennone™

Ναι κοίτα μπροστά...όλοι μας αυτό κάνουμε. Κοιτάμε μπροστά και ας μην βλέπουμε τίποτα. Ίσως γιατί ο δρόμος στρίβει,ίσως στρίβουμε εμείς σε έναν δρόμο που μας κούρασε η ευθεία του. Αν υπάρχει δρόμος. Αλλά να κοιτάς μπροστά ε; Να προχωράς. Μην σταματάς, ποτέ μην σταματάς, μην το ξεχάσεις αυτό, να συνεχίζεις έναν δρόμο που έχουν πάρει όλοι μα κανείς δεν ξέρει που βγάζει..αν βγάζει κάπου. Θα σαι τρελή αν σταματήσεις.

μικρό σχόλιο

Πτήση 832 για την Άγνοια

Posted on 19.12.09 by Thech®sennone™

Αγαπώ τα αεροδρόμια γιατί εκεί πάντα φυσά και όλα έχουν προορισμό. Αντιθέτως στην ζωή μοιάζουμε όλοι με τον αέρα. Κανείς μας δεν γνωρίζει από που έρχεται και που πηγαίνει.

Και τελικά..

Posted on 17.12.09 by Thech®sennone™

.. με βρήκα. Ήμουν στην δουλειά μια μέρα σαν όλες τις άλλες, με έναν εαυτό σαν όλους τους άλλους. Αφοσιωμένος και ακριβής σαν ολοκαίνουργιο μηχάνημα, πληκτρολογούσα αριθμούς και ονόματα, μοίραζα δουλειές και αστεία που κάνουν όσους γελάνε να μου γίνονται αντιπαθής. Και ξαφνικά, σαν μια ορατή τύφλωση με σάρωσε ένα ποτάμι εικόνες και μυρωδιές που ανήκαν σε μια εποχή που με είχαν κρίνει αθώο. Ντυμένος μόνο με ένα λευκό φανελάκι που μου έφτανε ως τα γόνατα, σε κάποια παραλία ενός καλοκαιριού καμωμένο από αλάτι και ήλιο, όλος χαμόγελο γιατί ότι είναι αθώο ακόμη, έχει δικαίωμα στο γέλιο και στον ύπνο. Το ένα χέρι μπροστά στο στόμα και το άλλο στο ύψος του ματιού να κρυφοκοιτάζει τον φακό μιας μηχανής Ζenith. Nαι, με βρήκα. Είδα για μια στιγμή αυτό που είμαστε όλοι και μας πήρε μια ζωή για να το ξεχάσουμε. Παιδιά που παίζουν αφηρημένα σε κάποια παραλία στο πιο όμορφο καλοκαίρι της ζωής τους, ποζάροντας ναζιάρικα και χωρίς ενοχές στον χρόνο που μας αιχμαλώτισε για πάντα σε μια ανάμνηση αυτού που δεν είμαστε πια. Ναι με είδα ξεκάθαρα, σαν αλήθεια που δεν ξέρω πως είναι γιατί δεν συνήθισα να την βλέπω και ένιωσα αγάπη για τα πάντα και λύπη για λογαριασμό ενός θεού που έπλασε τον κόσμο μέσα στον ύπνο του και τον φωτογράφισε γεμάτος απορία. Ήταν μια στιγμή και πέρασε. Ύστερα με βρήκα ξανά γνώριμο και μηχανικό, να ποζάρω την θλίψη μου στα μάτια σαστισμένων συναδέλφων. Πόσο θα επιθυμούσα! Πόση ανάγκη να μην είμαι παρά εκείνο το παιδί και οποιοδήποτε παιδί που ζει για πάντα στις τέσσερις πλευρές μιας φωτογραφίας που ξεχειλίζει από καλοκαίρι και αθωότητα. Ναι με βρήκα και αυτο που έχασα είναι ο μόνος ανθρωπισμός που μπορώ να νιώσω για την ανθρωπότητα.

वेद

Posted on 14.12.09 by Thech®sennone™

Σκοτώνεις ένα όνειρο μόνο αν το πραγματοποιήσεις. Καταλαβαίνεις; Δημιουργώ είναι θέλω να πεθάνω. Οι μέρες που είναι λόγια γίνονται πρόσωπα, σε ένα διάλογο ατελείωτο , να αδειάζω, το άδειο στο κενό. Να εύχομαι ένα κάποιο τέλος, ένα πρωινό χωρίς εκείνη την σκέψη που με φθείρει. Καταλαβαίνεις; Σκέφτομαι είναι είμαι μόνος. Να χω για φίλους μόνο λέξεις και ερωμένες στίχους που έγιναν σώματα. Μα όταν έρχεσαι εσύ, εγώ δεν έχω άλλο τρόπο να σε αγγίξω από το να γράφω. Καταλαβαίνεις;

Γράφω είναι σε αγαπώ σε πρόζα.

@

Posted on 13.12.09 by ₳ȶǻӿɨḁ™ ©ɧǡѻ Ⱦɛ SɧɛɛP

Να είσαι γενναιόδωρος στην αγάπη,
στον πόνο και στην εκδίκηση σου.
Τίποτα δεν θα πάρουμε μαζί μας
& στο θάνατο όλα είναι βάρος.

Οτι δεν σε σκοτώνει σε κάνει πιο δυνατό.

Posted on 11.12.09 by ₳ȶǻӿɨḁ™ ©ɧǡѻ Ⱦɛ SɧɛɛP

Παπαριές. Ότι δεν σε σκοτώνει, προτιμά τα βασανιστήρια.

ज्ञानोदय

Posted on 4.12.09 by Thech®sennone™

Έγειρε επάνω μας η πιο μεγάλη λύπη/ μέσα μας ξέφτισε η πιο αληθινή αγάπη/φώλιασε στα μάτια μας η ματαιότητα των ονείρων/ όσοι από εμάς έζησαν την ύστατη απόγνωση, εκείνη της κενότητας του κόσμου· θλιμμένοι Βούδες.

Επιτέλους..

Posted on 2.12.09 by Thech®sennone™

..σύννεφα. Κάθομαι σε ένα μικρό καφέ, σε τραπέζι για δύο, μόνος. Στα χέρια μου μια ζεστή κούπα καφέ είναι όση θαλπωρή θα μου χαρίσει ετούτη η μέρα. Σύννεφα. Αόριστες σκέψεις, δεν ξέρω τι θέλω. Η μνήμη έχει κάτι από όνειρο. Το όνειρο έχει κάτι από πραγματικότητα. Η πραγματικότητα πάλι είναι η μνήμη ότι ονειρευόμαστε όλοι μαζί. Και όλα έχουν κάτι από σύννεφο.

Σύννεφα. Δεν θυμάμαι πως ήρθα μέχρι εδώ, δεν θυμάμαι αν τα όνειρα που κοιμήθηκα με ακολούθησαν στις μέρες που έζησα. Μου μένει μόνο το παρόν που είναι τίποτα. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που θαρρώ πως σε όλη μου την ζωή δεν υπήρξα τίποτε άλλο παρά κάποιος που κάθεται μόνος, απρόσωπος και εκτενής σε ένα μικρό καφέ γεμάτο σύννεφα. Πιο πέρα, φοβάμαι πως θα είμαι πάντα αυτό. Σκέψεις μπερδεμένες, θολά τοπία, κουβάρια από μνήμες που λησμόνησα, όλα μαζί ξετυλίγονται κουρασμένα στον ουρανό της συνείδησης μου.

Στο τραπέζι για δύο, κάθομαι μόνος και η ευτυχία όλης μου της ζωής, είναι να κοιτώ χωρίς να βλέπω, σύννεφα να εμφανίζονται διστακτικά πίσω από βουνό, να το κυκλώνουν και πριν το καταλάβω, σαν στρατιά που εξαπολύεται σε μάχη, να απλώνονται σε έναν ουρανό όλο ήττα.

Cafe de Flore/Paris

Απουσιολόγιο

Posted on 28.11.09 by Thech®sennone™

Στήνω αυτί στην εποχή μου, να την αφουγκραστώ, να την καταλάβω ή να μην το κάνω, να την ενσαρκώσω ολόκληρη σε έναν χαρακτήρα παραδομένο στο τέλμα της. Καταγράφω τις εντυπώσεις μιας γενιάς εγκλωβισμένης στην υπερέκθεση του εαυτού της, υπέρβαρης νοητικά, που κυλά άσκοπα μέσα σε μια φούσκα διάφανης ιδιωτικοποίησης για να οδηγηθεί συνειδητά στην εκμηδένιση της, στο σβήσιμο μιας ταυτότητας που δεν κατάφερε να αποκτήσει, μιας γενιάς που ασφυκτιά μπροστά στην κατάρρευση των θρησκειών, όλων των μεγάλων ιδεών, ιδανικών και συστημάτων, που δεν της μένει τίποτε άλλο παρά να βρεί ή να χάσει την ενότητα της στην μοναχική, θολή, αβέβαιη και γεμάτη σύγχυση ψηλάφηση της ύπαρξης καθεαυτής. Μια καινούργια εποχή ανατέλλει και άλλα πλάσματα θα την ζήσουν με άλλους τρόπους, ίδιους με τους δικούς μας. Η αρχή της γίνεται με τον περιορισμό των υποκειμένων στην ασώματη νοητική κατανάλωση εντυπώσεων που συρρικνώνει την ανθρώπινη αισθαντική εμπειρία. Ο Κανένας που είμαι, είναι ο άνθρωπος του μέλλοντος αφού όσα δημιουργούν το υποκείμενο είναι ο τρόπος να νιώθει. Μου πήρε έναν αιώνα για να αντιληφθώ τι εννοούσε ο Νίτσε με το Gott ist tot! και άλλο τόσο ίσως μου πάρει για να καταλάβω το Homme est mort! ιδέα που γέννησα μια νύχτα που βρήκα εμένα και έχασα τον εαυτό μου. Αν είναι γεγονός ένας τέτοιος ισχυρισμός ή όχι θα το δείξουν μόνο οι καιροί. Για μένα αποτελεί απλά μια αγαπημένη ψευδαίσθηση που αρέσκομαι να προβάλλω στο φαντασιακό μου, ένας τρόπος για να κρυφτώ από μια κλασσική και συνηθισμένη ερωτική απογοήτευση, ένας θρήνος που προσθέτει την χαμένη μου αθωότητα, στην αθωότητα της ανθρωπότητας. Στο βιβλίο αυτό καταγράφω όσο μπορώ την καθημερινή, ομιχλώδη, διάθεση μου να ζω και να νιώθω τον εαυτό μου προς τα μέσα με τις ίδιες αισθήσεις που νιώθω τον κόσμο εξω. Ο έρωτας, η φιλία και οι οικογενειακές κρίσεις αναμιγνύονται με την υποκειμενική υπερευαισθησία των αισθήσεων, την αγωνιώδη υπαρξιακή αναζήτηση και την βαριά κληρονομιά που αφήνει στην συνείδηση του καθενός μια εποχή που φτάνει στο τέλος της. Κάθε μεταμόρφωση είναι μια οδυνηρή διαδικασία. Απ ότι νέο γεννηθεί στο μέλλον, θαρρώ θα απουσιάζει ο άνθρωπος, όπως από όσα λέω απουσιάζει ο σκοπός και η χρησιμότητα. Αν η μεταμόρφωση αφορά μόνο εμένα που πρέπει να βρίσκω τρόπους να ζω χωρίς τον ιδανικό μου Άλλο ή αν όντως αφορά εσένα και την εποχή που διατρέχουμε, είναι κάτι που αγνοώ και δεν με ενδιαφέρει. Εγώ, αν γράφω εδώ, είναι που ξέρω πως εκείνη το αγνοεί, πως καθένας μας αγνοεί και νιώθω μέχρι τα μύχια της ύπαρξής μου, -που δεν ξέρω τι είναι- την ανάγκη να απλώσω τον πυρετό μου σε λέξεις που δεν σημαίνουν τίποτα και να μετατρέψω τις σκιές μου σε φως που δεν φωτίζει καθόλου.

Έτσι ακούστηκε..

Posted on 27.11.09 by Thech®sennone™

- Έμαθα πως γυρεύει εκδίκηση από τον κόσμο.
-Ναι, τους καταδίκασε όλους να παραμείνουν ίδιοι.

Απόδραση από τα κεφάλια των Άλλων / Exodus II

Posted on 26.11.09 by Thech®sennone™

Σε συμβουλεύουν. Ασχολούνται. Πιστεύουν σε σένα. Άλλωστε αξίζεις τα καλύτερα. Σε βολεύουν κάπου στην καρδιά τους. Είναι εδώ για σένα. Άλλωστε είσαι τα πάντα γι αυτούς. Φίλος, παιδί, εραστής. Ο άνθρωπος τους. Μετά σε φτύνουν και σε ξεχνούν. Σε νοιάζονται φυσικά. Κάποτε θα καταλάβεις. Σου σκίζουν την σάρκα και σε αφήνουν γυμνό. Δεν ξέρουν άλλο τρόπο να ξεφλουδίσουν τις ψευδαισθήσεις τους. Απλά δώσε τους χρόνο. Θα σε θυμούνται όμως. Αφού αποφάσισαν για το καλό σου. Όλοι τους. Δεν ρωτούν. Γνωρίζουν. Άλλωστε πότε έπαιξες ρόλο; Τα πάντα εξελίσσονται στο δικό τους θέατρο. Υποφέρουν κατά βάθος και λίγο λυπούνται. Μα κοιτάνε μπροστά. Πάντα κοιτάνε μπροστά. Σου χαρίζουν όμως τον χρόνο που τα γιατρεύει όλα χωρίς να θεραπεύει τίποτα. Και όλα αυτά στα σερβίρουν για Αγάπη. Οι Άνθρωποι σου.

Αν σε αγάπησαν όπως εμένα, αν ενιώσες αόρατος όπως εγώ, είναι που κανείς δεν σε διέκρινε από αυτόν που είσαι.

Αυτή είναι και η απόδραση σου.

Eche Maya

Posted on 25.11.09 by Thech®sennone™

Αν όλα είναι ψευδαίσθηση, όπως πολλοί υποστηρίζουν, τότε η κόλλα της ενότητας είναι η προσποιήση και μεις αδέρφια μου απλά υποκρινόμαστε τον εαυτό μας και κατεπέκταση οτι όλα είναι σοβαρά.

नील

Posted on 23.11.09 by Thech®sennone™

Αν υποφέρω είναι γιατί δεν γνωρίζω τον τρόπο να μην το κάνω και όχι από κάποια ηδονή ή γιατί δεν γνωρίζω να απολαμβάνω την ομορφιά. Θα θελα απλώς -τώρα που είμαι ελεύθερος από εμάς να είμαι εγώ έτσι όπως δεν είμαι-να έχω την δυνατότητα της απώλειας της συνειδητής μου όψης, θα ήθελα να μπορούσα να αποσυρθώ από τις αισθήσεις μου έτσι όπως οι μοναχοί αποσύρονται από τον κόσμο. Δεν ζητώ πολλά από την ζωή παρά μονάχα να μπορώ να κοιμηθώ ύπνους δίχως όνειρα και να ξυπνώ με κάποια απώλεια μνήμης που θα με έκανε να βρίσκω τον εαυτό μου στην ζωώδη κατάσταση που χαρακτηρίζει ανθρώπους που περιμένουν βαριεστημένα στην ουρά να εξυπηρετηθούν σε δημόσια υπηρεσία. Τίποτα όμως δεν βοηθά, καμία παρηγοριά, καμία ανάπαυση. Μονάχα η ατελείωτη, διάφανη, κολλώδη αγωνία να ψάχνω τρόπους να ακυρώσω τον εαυτό μου που είναι εσύ. Αν καταγράφω αυτές τις θολές φλύαρες εντυπώσεις είναι γιατί δεν έχω άλλο τρόπο να σε ακούσω να μιλάς μέσα μου ή γιατί μόνο έτσι τις νιώθω ξένες και έχω την τρυφερή ψευδαίσθηση για λίγο, πως εγώ είμαι κάποιος άλλος και πως η ζωή είναι μια τέχνη ασυνείδητη που πετυχαίνω να αντέχω.