Posted on
25.6.11
by Chaosophe®
Ευχή/να νιώσω όπως ένα δέντρο,να πιάσω μεγαλύτερο κύμα,να μην με καταλάβουν οι άλλοι, ,να γδάρω το γόνατο όπως τα παιδιά, να αλλάξω τον τρόπο που υποκρίνομαι, να σκοτώσω έναν πολιτικό, να τονίσω αλλιώς τις λέξεις, να είμαι αρκετά κουτός για την ευτυχία/μετά θυμήθηκα πως εχτές έγινα τριαντα τριών ονείρων και πως ο άνθρωπος δεν είναι όν αλλά φαινόμενο όπως όλα τα άλλα και έσβησα το κερί μου δίχως ευχή.
Posted on
23.6.11
by Chaosophe®
-Τελικά ανήκουμε στην Δύση ή στην Ανατολή;
-Ούτε στην Δύση ούτε στην Ανατολή/ήμασταν πάντα ταξιδιώτες..
Posted on
15.5.11
by Chaosophe®
Η Κομματικοποιηση της Ευτυχίας μας, έφερε ανεργία
Posted on
29.4.11
by Chaosophe®
Μου λείπεις και αυτό είναι όλα αφού όλα είναι συνείδηση και αυτή δεν μπορεί να είναι για κανέναν λόγο διαφορετική από το αντικείμενο που συνειδητοποιεί. Αυτό πάλι είναι οδύνη, αλλά επειδή μιλάω γι αυτήν καταφέρνει να αυτομηδενοποιειται με την πράξη που την θεμελιώνει. Ο λόγος ποτέ δεν έχει την ποιότητα αυτού που νιώθουμε, είναι πάντα μια μορφή υποβαθμισμένης προσέγγισης, οπότε τίποτα δεν μπορεί να με ξαφνιάσει από αυτά που σκέφτομαι και σου ομολογώ. Μου λείπεις και αυτό είναι πάντα εκει, πυκνό και αδιαπέραστο, διαρκές και άγνωστο, αυτοτελές. Η συνείδηση είναι έλλειψη αφού χρειάζεται πάντα το αντικείμενο της αναφοράς της και γω αφαιρώ κάθε βαθύτητα φλυαρώντας αφού δεν έχω άλλο τρόπο για να πω πως "Γι αυτό μου λείπεις"/
Posted on
24.3.11
by Chaosophe®
Είναι πάντα το ίδιο. Κάποιες φορές έχει σύννεφα, κάποιες φορές δεν έχει. Άλλοτε οι δρόμοι με ξεκουράζουν γιατί ξετυλίγουν ανθρώπους που πάνε ή έρχονται χωρίς να φεύγουν από κάπου, μα κινούνται γιατί πάντα κάτι αποφεύγουν. Είναι πάντα το ίδιο, η ίδια πάντα ανθρωπότητα που αγαπά και μισεί, που γελά και σκοτώνεται κάτω από την φρίκη του έναστρου ουρανού. Κάθομαι εδώ, χωρίς γνώσεις και τραπεζικό λογαριασμό, ελεύθερος από χαρακτήρα και επιθυμίες και κοιτάζω δρόμους που είναι όλο ζωή γιατί δεν έχω αναβάλλει τίποτα για το μέλλον και έτσι έχω όλο το τώρα του κόσμου για να μην είναι εφικτή καμιά προσδοκία.
Posted on
18.3.11
by Chaosophe®
Τα πρόσωπα των εραστών έχουν στην έκσταση τους εκφράσεις πόνου/δεν είναι λοιπόν για μένα το σώμα η φυλακή του πνεύματος αλλά ο τρόπος που αυτό με ονειρεύεται αγκαλιασμένο από ύλη
Posted on
13.2.11
by Chaosophe®
Η αποθεωση καραδοκεί. Οι πέντε στροφές μακραίνουν τον δρόμο.Σιωπη. Η δυαδα αυτοκτονεί για να γεννήσει το Ενα. H περιστροφη στον εαυτό δημιουργεί φυγόκεντρο. Δεν μπορει να υπάρξει αγαπη αν δεν υπάρχει κατανόηση. Σιωπη Σιωπή. Επανεκκίνηση. Οσοι διαβούν το κατωφλι του εαυτού τους θα βγουν εξω απο τον δημιουργό τους. Αμηχανία. Οι συνήθειες δημιουργουν τον χρόνο. Οι επαναγεννημένοι θα εξεγερθούν. Αμηχανία. Αυτοματη σκέψη η αιτία της δράσης. Τα δεσμα της σελήνης θα αρπάξουν ότι δεν ειναι φωτόνιο. Esc. Επανεκκίνηση. Ελευθερία
Posted on
11.2.11
by Chaosophe®
Είμαστε σε κάθε στιγμή το άθροισμα των πάντων.
Posted on
1.2.11
by Chaosophe®
Αλίμονο σε όποιον ερωτευτεί μιαν ιδέα. Μέχρι να την κατακτήσει τον αγωνιά η αμφιβολία. Ύστερα την παντρεύεται και τότε είναι πια αργά, τον κάνει ότι θέλει. Δεν αργεί η στιγμή που αντιγράφει τον εαυτό του μέσα της και εκείνη γεννά άλλες που τους μοιάζουν μα δεν είναι αυτοί οι δύο γι αυτό και η ιδέα που έχουμε για τον εαυτό μας είναι το σύνολο των πραγμάτων που αρνηθήκαμε ότι είναι οι άλλοι και ίσως γι αυτό επικοινωνώ σημαίνει να υποθέτω πως ο άλλος μου μοιάζει μα υποκρίνομαι στον εαυτό μου πως αυτό δεν μπορεί να συμβαίνει. Η ιδέα είναι η απόδειξη ότι η συνείδηση απεχθάνεται το κενό γι αυτό και ο νους φλυαρεί να υποθέτει όλα όσα δεν είναι/
Posted on
20.1.11
by Chaosophe®
Τους εραστές κατα βάθος τους μισούν όλοι/γιατί μόνο εκείνοι διαιωνίζουν την οδύνη με τόση αθωότητα/
Posted on
30.12.10
by Chaosophe®
Νιώθω είναι η εσωτερική πλευρά της αφής/και γω που σε άγγιξα τόσο, έγινα πια η εξωτερική πλευρά του εαυτού μου/
Posted on
25.11.10
by Chaosophe®
Χρειάζομαι καινούργια γλώσσα για να σου φτιάχνω λέξεις με χείλη όταν θα γλύφω τα μπούτια σου και ένα ζευγάρι αυτιά για να υποκρίνομαι πως ακούω τα ψέματα σου/σε σένα θα φυτέψω δυο παιδιά στο στήθος μήπως μάθει να αγκαλιάζει/θα βγάλουμε τα μάτια μας και στην θέση τους θα σφινώσουμε κεριά που σβήνουν μαζί/για στόμα θα σου φυτέψω χέρια γιατί οι λέξεις σου δεν με αγγίζουν/θα μου κάνεις καφέ, θα σε χαιδευω στην πλάτη/ θα φορέσεις τις κάλτσες σου, θα βγάλω το δέρμα μου/ θα χύνουμε όλο τον κόσμο με την καύλα μας και όλοι θα πάψουν να τρώνε,να αγοράζουν και να πεθαίνουν, μόνο θα γαμιούνται/θα σκαλίζω την μύτη μου και συ θα γελάς/θα κλείσεις τα μάτια να με ονειρευτείς όπως θα ήθελες να είμαι/θα κοιμηθώ και γώ πως είμαι προβλήτα, γιατί είναι δρόμος, που όπως εμείς, οδηγεί πουθενά μέσα στην θάλασσα
Posted on
25.11.10
by Chaosophe®
Είμαστε άνθρωποι ψηφιακοί, ιδανικοί μέχρι την τελευταία μας λεπτομέρεια, χωρίς σώματα, με ωραίες λέξεις, μεγάλες εμπειρίες και όνειρα που κανείς δεν μπορεί να πραγματοποιήσει. Είμαστε bytes σε σκοτεινές οθόνες, σκληροί δίσκοι,ευαίσθητα προσωπικά δεδομένα, έχουμε προφίλ και οι νευρικές μας απολήξεις γίνονται δίκτυα. Είμαστε ψηφιακοί χωρίς ανθρώπους, ανέραστοι εραστές, είμαστε άλλοι που κάνουμε πως είμαστε εμείς, γράφουμε ποιήματα χωρίς μουσική, από τις εμπειρίες μας λείπαμε αλλά τις γράφουμε για να δείξουμε πόσο σπουδαίοι σταθήκαμε μπροστά στην ζωή. Είμαστε δίχως άλλο οθόνες που παίζουμε έργα που θα θέλαμε να είχαμε ζήσει, δικτυωμένοι και έρημοι, αναπόφευκτα απρόσωποι εκπρόσωποι του Ανώνυμου Εαυτού μας, αποθηκευτικοί χώροι για δεδομένα που δεν αναζητεί κανείς/
Posted on
14.11.10
by Chaosophe®
-Ένα σάντουιτς παρακαλώ, με ζαμπόν, τυρί, ντομάτα και λίγη μαγιονέζα. Ζωή είναι η κίνηση να μεταφέρεις τον εαυτό σου από το άδειο στο κενό/ η κοπέλα πίσω από τον πάγκο δεν ξέρω αν το γνωρίζει μα το ξενύχτι που κρέμεται από τα μάτια της σαν ώριμος καρπός μου γνέφει πως ναι. Κάθομαι και πίνω καφέ περιμένοντας να μου περάσει το μεθύσι ή να μου περάσω εγώ που νιώθω μεθυσμένος. Το ξέρω αυτό το κορίτσι, όλοι το ξέρουν, σιωπηλό με μάτια να κοιτάζουν πουθενά και τα μαλλιά της περασμένα μέσα από καπέλο- με την επωνυμία ενός ηλίθιου που πιστεύει πως θα αφήσει το στίγμα του στον κόσμο- δουλεύει με ακρίβεια και ονειρεύεται την ελπίδα πως θα ρθει η μέρα που δεν θα χρειάζεται να χτίζει την ζωή της με αφράτα ψωμάκια και κατεψυγμένα υλικά/ To αγαπώ αυτό το κορίτσι και κάθε κορίτσι που είναι κουρασμένο από την συνήθεια της δουλειάς της, από την συνήθεια της ελπίδας, το αγαπώ και ας ξέρω πως όταν το κοιτώ η αδιακρισία της ψχ μου το προσβάλλει. -Ένα σάντουιτς παρακαλώ, με καριέρα, έρωτα, γάμο, παιδιά και λίγη αισιοδοξία. Ζωή είναι η πρόσθεση υλικών σε κάτι που πάντα θα μας λείπει/
Posted on
7.11.10
by Thech®sennone™
Δεν ξέρουμε τίποτα. Κανείς δεν ξέρει τίποτα. Ούτε θα μάθουμε ποτέ. Απλώς φτιάχνουμε γλώσσες που περιγράφουν αυτόν τον κόσμο χωρίς να περιγράφουν τίποτα άλλο παρά μόνο τις συμβάσεις με τις οποίες περιορίζουμε τις προθέσεις και τις υποθέσεις μας γι αυτόν. Δεν είναι αυτή η γλώσσα του πεσιμιστή αλλά αυτού που έχει κοιμηθεί αρκετά χωρίς ύπνο την ζωή ώστε να μπορεί να πει, πως διακόσια οχτώ κόκαλα, εξακόσιοι μύες, πέντε λίτρα αίματος και εκατό εκατομμύρια νευρώνες στον εγκέφαλο θέλουν να φιλοδοξούν πως είμαι άνθρωπος, μα εγώ γνωρίζω πως είμαι φτιαγμένος από όνειρο. Υποφέρω αρκετά με αυτό που νομίζω πως γνωρίζω μα όχι περισσότερο από αυτούς που οι καρδιές τους λατρεύουν θεούς, εφευρίσκουν επιστήμες ή που παθιάζονται με ιδέες και συστήματα και ακόμη λιγότερο από αυτούς που θεωρούν πως η μικρότητα τους αποτελεί μέρος ενός νεοεποχίτικου θεϊκού σχεδίου και τα βάσανα τους δοκιμασίες για να ξεχωρίσουν από το πλήθος της μη αφυπνισμένης μάζας. Για μένα όλα αυτά είναι παιχνίδια με τα οποία απασχολώ τον εαυτό μου για όσο περιμένω να μην έχω άλλο συνείδηση. Η ζωή είναι κάτι που κοιμάμαι ή νυστάζω τόσο που να μοιάζει με πραγματικότητα και οι άλλοι άνθρωποι κεφάλια που βλέπουν διαφορετικό όνειρο από μένα/
Posted on
5.11.10
by Chaosophe®
http://aeriko-moments.blogspot.com/2011/07/blog-post_11.html
Posted on
2.11.10
by Chaosophe®
Η μη επίγνωση της πραγματικότητας είναι μέρος της ουσίας της/
Posted on
31.10.10
by Chaosophe®
Είναι γρήγορα αυτοκίνητα και ακριβές τσάντες, σπίτια διακοσμημένα,ωραία σώματα, ψηλά τακούνια, δάνεια, αποφάσεις, αξιώματα, κάρτες, μάσκες ομορφιάς, επαγγέλματα, clubbing, ρούχα, άκρες σε μαγαζιά, λόγια, λόγια, συμβιβασμός, συμβιβασμός και τίποτα/ τίποτα που να σου κόβει την ανάσα/
Posted on
28.10.10
by Chaosophe®
Έχουμε να πούμε Όχι από το 1940.
Posted on
27.10.10
by Chaosophe®
Θέλω να σε γαμάω για όσο βρέχει, ώσπου να γίνει το πρόσωπο σου κάτι προσωπικό μου και το μουνί σου όλο βροχή/μέχρι να μυρίζω εσένα σε μένα κ συ ελευθερία/ να σε κρατώ, να μου γελάς, να χύνω, να σε αφήνω, να μου κάνεις σημάδι, να σε πονάει το χάδι,να σε γαμώ να σε γαμώ μέχρι να απορροφηθούμε σε κάτι άλλο που δεν είναι εμείς ούτε κανείς/
Posted on
18.10.10
by Chaosophe®
Γιατί να μην είναι όσα υπάρχουν η δυνατότητα να γίνουν άλλα πράγματα, και γιατί όσα δεν έγιναν ακόμη να μην είναι ποτέ σαν εκείνα που ονειρεύτηκα; Γιατί εγώ σήμερα να σε νιώθω περισσότερο από χτες κ λιγότερο από αύριο και γιατί εσύ, χωρίς αλλά και χωρίς γιατί, να μην είσαι μαζί μου και καθόλου "δική" μου; Εγώ δεν έχω άλλο χρόνο να ζω χωρίς εσένα, γι αυτό από τότε που σε φίλησα έμαθα να ζω λυπημένος/
Posted on
9.10.10
by Chaosophe®
Ονειρεύομαι πως είμαι κάποιος άλλος που κάνει πως είναι εγώ, που πηγαίνει στην δουλειά να γίνει χρήσιμος στις εφτά και μηδέν μηδέν και σχολάει πάντα στις δύο και πενήντα τρία και γίνεται ο εαυτός του που είναι για κανέναν στις δύο και πενήντα τέσσερα και ύστερα όλη μέρα ονειρεύεται πως είναι αυτός ο κάποιος παρά μόνος του, που αναπνέει κανονικά γιατί δεν σε κουβαλά μέσα του, και μπορεί να ζει χωρίς να έχεις υπάρξει και υπάρχει χωρίς να ζει πως όλες οι ώρες του είναι τίποτα παρά καθόλου λεπτά/
Posted on
7.10.10
by Chaosophe®
Σήμερα επιτέλους έβρεξε και όλοι επιτέλους θα γράψουν βρεγμένοι/ για την υγρασία της θλίψης τους, για τους μουσκεμένους δρόμους, για τις σταγόνες όνειρα, μα κανείς για τα σύννεφα μα κανείς για το αδύνατο μα κανείς για σένα και για μένα/ούτε εγώ
Posted on
6.10.10
by Chaosophe®
Αν δεν με βρεις μέσα σου δεν θα με βρεις ποτέ
Posted on
6.10.10
by Chaosophe®
Posted on
5.10.10
by Chaosophe®
Όταν ο Που Να Το Φανταστώ γνώρισε την Δεν ήξερες Δεν Ρώταγες γεννήθηκε η Άγνοια.
Posted on
25.9.10
by Chaosophe®
Το ζώδιο μου είναι δεν ξέρω τίποτα, με ωροσκόπο σε θέλω
Posted on
23.9.10
by Chaosophe®
Οι άνθρωποι ψάχνουν το άλλο τους Μισό και γω το άλλο μου Ολόκληρο/
Posted on
16.9.10
by Chaosophe®
Πέρασε καιρός μα επιστρέφω σε μένα όπως οι φυλακισμένοι επιστρέφουν στο σύνολο, άχρηστος, ευφυής και ξένος. Δεν είναι που δεν έχω αλλού να πάω μα κανείς δεν με αγνοεί με τον τρόπο που το κάνω εγώ σε μένα και είναι προτιμότερο να με μεταχειρίζομαι εγώ με άσχημες κινήσεις παρά εσύ με με όμορφα λόγια. H ζωή υπήρξε στο μέτρο που με αφορά, μια παράσταση που απαρτίζεται από ατάλαντους ηθοποιούς σε ένα θέατρο γεμάτο από κοινό που γελά και κλαίει με τον εαυτό του χωρίς να το συνειδητοποιεί. Δεν έχει σημασία αν κάθεσαι στον εξώστη ή στην πλατεία, είσαι το ίδιο ανόητος με όλους μας αφού αυτό που οι άλλοι παίζουν είναι εσύ. Δεν πάω άλλο θέατρο γιατί είμαι κομεντί και τραγωδία μαζί κ αν με κλέψεις για λίγο δεν με πειράζει, πάντα μόνος ήμουν γι αυτό δεν θα μου λείψω. Εσύ όμως ναι./
Posted on
14.9.10
by Chaosophe®
μόνο εμάς. Οι άλλοι είναι μια παρεξήγηση ανάμεσα στα όνειρα και τις αυταπάτες μας
Posted on
5.9.10
by Chaosophe®
Έχουμε αποκοιμηθεί μόνοι/έχουμε αγαπήσει μόνοι/ έχουμε γιατρευτεί μόνοι/Είμαστε για τις ψυχές μας μοναστήρια/
Posted on
30.8.10
by Chaosophe®
Δυο μέρες τώρα βρέχει αστέρια και εσένα πια χρειάζεται τηλεσκόπιο για να σε δω στον ουρανό μου και συ χρειάζεσαι μικροσκόπιο για να βρεις λίγη ανθρωπότητα μα αυτά τα πράγματα που καίγονται εκεί πάνω μας λένε πως η ζωή έχει αξία, πως ο χρόνος αποκτά σημασία και οι πράξεις μας νόημα, μόνο γιατί όλα πεθαίνουν. H ανθρωπότητα είναι η αρρώστια και η εντροπία είναι ο μόνος τρόπος για να γίνουμε πλήρης. Δυο μέρες τώρα βρέχει αστέρια και κάπως έτσι όμορφα, έσβησες κ συ μέσα μου.
Posted on
29.8.10
by Chaosophe®
Εχτές, προχτές και όλο το παρελθόν με εμποδίζω να γίνω όσα είμαι μα σου έφτιαξα ένα σωρό ποιήματα που δεν καταλαβαίνεις αλλά δεν με πειράζει γιατί καταλαβαίνω είναι πάντα πόνος αλλά εσύ μάλλον δεν θες να νιώθεις γιατί νιώθω σημαίνει πάντα είμαι τώρα εδώ και συ έμαθες να είσαι πάντα κάπου αλλού στο μέλλον μα όλοι έτσι κάνουν και αφού το κάνουν όλοι είναι εντάξει αλλά δεν είναι εντάξει που γράφω χωρίς κόμμα μα εγώ έχω μάθει να τα κάνω όλα με μια ανάσα και συ πρέπει να μάθεις να συγχωρείς όσους υποφέρουν από τον εαυτό τους αλλά δεν πρέπει να ξεχνάς πως η κλωνοποίηση δεν έχει καθόλου ποίηση μέσα της γιαυτό και όλοι είναι ομοιόμορφα ντυμένοι τους ιδανικούς τους εαυτούς και συ αν θέλεις να μην ξεχωρίσεις πρέπει να βάλεις τόνους κόκκινο στα χείλη για να μοιάζεις στον έρωτα και άλλο τόσο μαύρη σκιά στα μάτια για να μην βλέπεις το σκοτάδι τους που είναι όλο μάσκες δίχως πρόσωπα μα και αυτό είναι εντάξει γιατί κανείς ποτέ δεν ποινικοποίησε την υποκρισια και εγώ είμαι είκοσι τετράωρα θυμωμένος μαζί σου αλλά το ανέχομαι γιατί επιτέλους μοιάζουμε σε κάτι και αυτό δεν μπορείς να μου το αρνηθείς γιατί οι άνθρωποι που τσαμπουκαλεύονται είναι οι πιο φοβισμένοι, οι πιο γαμημένοι και δεν υπάρχουν προφυλακτικά για όσα νιώθουν αλλά τελικά όλους μας βρίσκει ο,τι αποφεύγουμε και τότε αρρωσταίνουμε σαράντα βαθμούς ανθρωπότητα και θέλουμε παρηγοριά που δεν μας την δίνει κανείς μα εγώ δεν ξέρω τίποτα για σένα και φοβάμαι πως χτύπησες πάλι και σε παρακαλώ σπάσε μου τα μολύβια γιατί δεν μπορώ να πάψω να γράφω και έλα όποτε θες να με ξεγελάσεις γιατί εσύ μου έμαθες πως όλα είναι μόνο λόγια που ανταλλάσσουμε για να υποκριθούμε λίγο πως είμαστε μάγοι.
Posted on
28.8.10
by Chaosophe®
C.R: Θα πετάξεις ποτέ;
Θα σε φτάσω;
C.R: Ναι:)
Θα μου μιλάς;
C.R: συνέχεια..
Καμιά φορά αυτά που νιώθω για τους άλλους δεν τους αφορούν / Είναι μάλλον πολύ μικρά ή πολύ αλήθεια για να με πιστέψουν / ότι έρχεται κοντά ίσως θέλει λίγη προσοχή/ ίσως δυο λόγια να ξαποστάσει/ και μετά φεύγει πάλι/ γι αυτό σε κρατώ πια μόνο για μένα και δεν σε μοιράζομαι ούτε με τον εαυτό σου/ αυτός είναι ο μόνος τρόπος να σε κάνω παραμύθι/
Posted on
21.8.10
by Chaosophe®
Μην φοβάσαι, για μένα το σύμπαν δεν είναι ολογραφικό όπως για τους επιστήμονες αλλά λογοτεχνικό όπως για τους ονειροπόλους. Σήμερα όλη μέρα ο ουρανός είναι μισοτελειωμένα σύννεφα που διασχίζουν νωχελικά τις σκέψεις μου και συ η αίσθηση ενός ονείρου που κρέμεται από τα βλέφαρά που πρέπει να κοιμηθώ για να τελειώσω. Με βρίσκω συνέχεια σαν κλωστή που τυλίγεις αφηρημένα γύρω από τα δάχτυλά σου, με χάνω σαν μικροαντικείμενο που δεν ξέρεις που έβαλες και όλα αυτά γιατί τι άλλο θα μπορούσα να είμαι για σένα; Δεν σου ζητώ τίποτα, μην φοβάσαι λοιπόν. Μου είναι αρκετό που αναπνέεις μέσα μου και ξενυχτάω για να το νιώθω. Μου φτάνει που αλλάξαμε τον κόσμο, που είδα τα μάτια σου να γίνονται πρωινά, τα χείλη σου να τεντώνονται σαν τόξα γιατί χαμογέλασες. Είναι αρκετό που σε φίλησα, που βάλαμε αλλιώς τα αστέρια στον ουρανό και γίναμε λόγια σε σελίδα αγνώστου ποιητή. Το ξέρω πως ονειρεύομαι. Μην φοβάσαι σου λέω. Κανένα όνειρο μου δεν έγινε ποτέ πραγματικότητα.
Posted on
17.8.10
by Chaosophe®
Ότι είναι εδώ είναι πια σπασμένο, πολλαπλασιασμένο στον εαυτό του αφημένο στο καιρό. Τα γύρω, μας έχουν αφήσει απ έξω, και ότι υπάρχει είναι μια δυνατότητα που δεν φανταστήκαμε οτι θα πραγματοποιηθεί. Οι απώλειες μας παραμένουν χαμένες, οι νίκες μας παραμένουν δαφνοστεφανομένες μνήμες και το όνειρο για ελευθερία απο τα θέλω των άλλων για όσα δεν κατάφεραν να κάνουν ή να θέλουν, παραμένει εφιάλτης. Ένα στομάχι κόμπος μας δείχνει το σύμπαν μπερδεμένο σαν κουβάρι. Μια γραβάτα τρώει γρήγορα ένα σάντουιτς και ύστερα υπογράφει νόμους. Ο γείτονας βρίζει την γυναίκα του, ένα λεωφορείο σταματάει πάνω σε κορμιά παιδιών που περιμένουν, μια ελπίδα γεννιέται σε όσους παίζουν λαχείο, και οι σκέψεις μου αναιρούνται στην διατύπωση τους. Ότι κλαίει εκεί έξω είναι ανθρωπότητα. Ότι γελά μέσα μου είναι που φαντάζομαι πως κατεβαίνω από την ψυχή ως τα χέρια για να αγγίξω τον χάρτη που έχεις για κορμί. O κόσμος παρακολουθεί τις εξελίξεις και γω σε σκέφτομαι ακατανόητα, παράλογα, διεστραμμένα.
Posted on
16.8.10
by Chaosophe®
Εγώ + συ τείνουμε στο άπειρο ~
και στο μηδέν αγάπη μου/ και στο μηδέν
Posted on
15.6.10
by Thech®sennone™
Please do not forget:
"Soul is a Work In Progress"
by thechosennone
soul created 2009
passed away 2010
Posted on
14.6.10
by Thech®sennone™
Καλοκαίρι. Συνεχίζω να υποφέρω από ανθρωπότητα. Εσύ;
Posted on
23.5.10
by Thech®sennone™
Θέλω να μάθω αν οι θεοί γαμιούνται αν ο χρόνος έχει σώμα αν στις σκέψεις σου είμαι πάντα φθινόπωρο αν φτιάχνονται ψυχές από ανθρώπους και πίνακες από παγωτά που λιώνουν αν μια επιθυμία μπορεί να με απασχολήσει μέχρι να γίνει καλοκαίρι, ένα καλοκαίρι μέχρι να γίνει ένστικτο μια εντύπωση αν πουλιέται για συνείδηση θέλω να αποκοιμηθώ μέσα σου να σε χύσω όταν θα ανοίξεις τα μάτια να ακούσω μια ηλιακή έκρηξη να γεννήσω έναν δρόμο να καταστρέψω έναν πολιτισμό να μυρίσω ένα σύννεφο να χτυπήσω μια καμπάνα να αυτοκτονήσω με μελάνι να μείνω έγκυος σε σένα και να πάνε να γαμηθούνε όλοι.
Posted on
15.5.10
by Thech®sennone™
Άνθρωπος Εστί:
Νους Ενθεογενής Εν Σώματι Παραισθησιογόνω
all hail eris! all hail discordia!!
Posted on
12.5.10
by Thech®sennone™
Μια φορά & έναν καιρό, ήμουν εγώ + συ/ Και αυτό είναι όλο.
Posted on
6.5.10
by Thech®sennone™
Δεν βρέχει. Δεν έχει καν σύννεφα. Μόνο όλο ήλιος. Κάτω από το γαλάζιο ζυγό η ανθρωπότητα φτιάχνει προβλήματα και ύστερα ονειρεύεται τις λύσεις. Είμαι και γω εδώ. Και οι άλλοι. Όλοι μαζί υποφέρουμε από συνείδηση που είναι άγνοια. Και σκοτώνουμε ο ένας τον άλλον γι αυτό.
Posted on
5.5.10
by Thech®sennone™
Posted on
30.4.10
by Thech®sennone™
Ryche/Σαμοθράκη
Ζούμε τον εαυτό μας. Αυτό είναι η ζωή. Δεν υπάρχει ήλιος ούτε σύννεφα, δεν υπάρχουν χαμόγελα ούτε βαριές κουβέντες. Ταξιδεύουμε στις αχανείς εκτάσεις του εαυτού μας, εγκλωβισμένοι στις αισθήσεις μας, δραπέτες της φαντασίας μας. Δεν υπάρχει έρωτας ούτε αλήθεια, δεν υπάρχει επιλογή, ούτε λόγος να κλαίς. Σ αγαπώ σημαίνει είμαι χαμένος όπως εσύ. Κοιμόμαστε αγκαλιασμένοι σε ένα μέρος του εαυτού μας με σκέπασμα την Πραγματικότητα. Καταλαβαίνω σημαίνει αγνοώ και θάνατος ο τρόπος να μην μάθουμε ποτέ τίποτα. Δεν υπάρχουν αστέρια ούτε εραστές, δεν ήρθαμε να κάνουμε τίποτα εδώ και δεν φταίει κανείς. Είμαστε μια τελεία γύρω από ένα κύκλο που φανταστήκαμε για πεπρωμένο. Μου λείπεις σημαίνει είσαι ο αγαπημένος μου άνθρωπος. Οι πιστοί δεν έχουν θεούς, ούτε ο ουρανός έχει σημασία. Γράφω είναι κοιμάμαι με λέξεις και ονειρεύομαι σημαίνει δεν θέλω. Είμαστε έρημοι με αμμόλοφους τους άλλους. Αγάπη είναι ο τρόπος να είμαστε μόνοι. Όλα είναι χάος που αναβάλλεται για πάντα.
Posted on
29.4.10
by Thech®sennone™
Έλα/άκου με/φίλα με/γάμα με/ξύπνα με/αποθέωσε με/πρόδωσε με/φτύσε με/διώξε με/παράτησε με/ξέχασε με/αυτός αγάπη μου είναι ο τρόπος των ανθρώπων να είναι ξένοι από τόσο κοντά..
Posted on
26.4.10
by Thech®sennone™
Όταν ξεμένω από ασχολίες, εφευρίσκω τρόπους να μην λέω τίποτα ώστε να νιώσω χρήσιμος για κάτι που ακόμα δεν ανακάλυψα σε τι χρησιμεύει. Θα τολμούσα αν είχα την ικανότητα να αυτοεξαπατηθώ με σφοδρότητα, να ισχυριστώ πως κάνω τέχνη, γιατί η τέχνη δεν φαίνεται να χρησιμεύει πουθενά παρα μόνο στον εαυτό της, πράγμα λογικό γιατί αν χρησίμευε θα απολάμβανε την εκτίμηση άλλων ομαδικών παραισθήσεων όπως η οικονομία και η αλήθεια. Ομοίως με αυτά τα ασυνάρτητα, χωρίς συνοχή κείμενα, που περιγράφουν μια ψυχή να περιστρέφεται γύρω από τον ανύπαρκτο εαυτό της έως ότου ζαλιστεί αρκετά για να αναφωνήσει γεμάτη δέος πως ο κόσμος υπάρχει και μάλιστα γυρίζει για χάρη της. Ωστόσο αυτό που γεννοβολάει μικρές πυρηνικές θλίψεις στο διανοητικό μου εργαστήριο δεν είναι η αχρηστία της τέχνης, αλλά της ψυχής μου. Επικαλούμαστε όλοι την ψυχή ως βαθύτερη έκφραση του Είναι μας. Συνήθως "έχουμε" ψυχές με τον ίδιο τρόπο που έχουμε αυτοκίνητο και πιστολάκι για τα μαλλιά. Σπανιότερα είμαστε ψυχές. Δεν με ενδιαφέρει καθόλου αν η ψυχή είναι μια προσπάθεια παρηγοριάς να ακυρώσουμε το θάνατο, αλλά με πονά παράλογα όπως κάθε γνήσιο εγωιστή -δηλαδη κάποιον που δεν έχει παρα μόνο τον εαυτό του για να εξερευνήσει ή να αποπλανήσει- πως εγώ δεν είμαι εγώ αλλά μια ψυχή που υποδύεται πως μου μοιάζει. Πιστεύω με μίσος πως όλοι άνθρωποι δεν έχουν ή αν προτιμάτε δεν είναι ψυχές, ή τουλάχιστον αυτό που είναι έξω από εμάς έχει περισσότερη ψυχή απ ότι εμείς. Δεν μπορώ να μην υποθέσω παρακολουθώντας το μοναδικό σύννεφο αυτού του γαλάζιου πρωινού ότι δεν έχει ψυχή όταν διασχίζει όλην την ουράνια παλέτα μόνο και μόνο για να σταθεί να σκοτεινιάσει το αδιαμφισβήτητο βασίλειο του ήλιου. Και μόνο που με κάνει να το υποθέτω σημαίνει πως διαθέτει ψυχή βαθιά καλλιτεχνική γιατί τέχνη είναι η ικανότητα να αποσπούμε τους άλλους από τον εαυτό τους και να τους χώνουμε ύπουλα στον κόσμο μας. Αν τώρα πραγματικά είμαστε ψυχές πιστεύω πως θα κάναμε συχνότερα και εμείς πράγματα όμορφα και άχρηστα όπως καλειδοσκόπια και αγάπη. Αν η ψυχή έχει κλίση στην υποκριτική και αυτό που είμαστε δεν είναι παρά οι προσωρινοί ρόλοι στην πιο παράξενη παράσταση του κοσμικού θεάτρου τότε μάλλον σημαίνει πως η ψυχή δεν Είναι αλλά Γίνεται. Δεν θα ήθελα ωστόσο να καταλήξω σε συμπέρασμα στο θέμα αυτό γιατί συμπεραίνω σημαίνει αυτοκτονώ και αν ρίξω μια ματιά σε όσα έχω γράψει μέχρι τώρα, έχω πεθάνει αμέτρητες φορές και δεν αναστήθηκα ούτε μία.
Posted on
18.4.10
by Thech®sennone™
Γαμώ το σύμπαν και τον θεό του που πληγώνει τους ανθρώπους μου
Posted on
14.4.10
by Thech®sennone™
Το Ποτέ και το Πάντα είναι η μονάδα μέτρησης με την οποία μετράς για πόσο χρόνο αγνοείς ποιός είσαι. Το Πουθενά είναι ένας τόπος που κανείς δεν θυμάται πως πήγε. Α, και το Τίποτα είναι ο τρόπος με τον οποίο θα φύγεις από εκεί. Όλα αυτά τα θαύματα ανήκουν στην χώρα της Ουτοπίας και φυσικά όλοι οι κάτοικοι της είναι παράνομοι μετανάστες.
Posted on
12.4.10
by ₳ȶǻӿɨḁ™ ©ɧǡѻ Ⱦɛ SɧɛɛP
Αν η γη γυρίζει όπως ενας δερβίσης, σίγουρα φταίει το γεγονός οτι έχουμε πέντε δάχτυλα και μόνο πέντε ηπείρους για να περπατήσουμε. Απο την άλλη θα μου πεις και με το δίκιο σου, πως με το κραγιόν που τονίζει τα χείλη της η κοπέλα που κάθεται απέναντι σου, θέλει να σου πει με τρόπο και φινέτσα πως το αιδείο της είναι πρησμένο, κατακόκκινο και διαθέσιμο. Φυσικά όμως όχι για σενα. Είναι αφιερωμένο σε εκείνο που τρωει τον εαυτό του, να δεις κάποιοι το λένε σύμπαν. Η αμήχανη στάση σου στον άβολο καναπέ μου δίνει τροφή για σκέψη. Λάθος ειναι αυτό, η σκέψη είναι η τροφή. Να με συμπαθάς για αυτην μου την φλυαρία,μα νομίζω πως είχα πολύ καιρό να σε δω να καμπουριαζεις πάνω απο ένα καυτό, φλυτζάνι τσάι μασάλα. Και αν απόψε η νύχτα είναι πιο πολύ από ποτέ σαν μια υγρή κυλότα που μοιάζει με πανί ιστιοφόρου ακυβέρνητου σε ερωτική καταιγίδα, που θα επιθυμούσες γεμάτη ντροπή να παραμεριστεί για χάρη της αιώνιας και αρχέγονης απορρόφησης μιας εκτεταμένης σε όγκο σάρκας οφείλεται μάλλον στην υπαρξιακή απογοήτευση σου σαν αυτοσυνείδητη μάζα κυττάρων που σε σπρώχνει στην αναζήτηση ελπίδας για μια σπίθα ζωής με γεύση τσιχλόφουσκας που απο μικρό κορίτσι σε παρηγορούσε, σερβιρισμένη με έξτρα σάλτσα σπέρματος που θα έκανε κάθε διψασμένο οισοφάγο να δεχτεί με ευλαβική ευχαρίστηση την ευγενική δωρεά κάθε βρώμικου αρσενικού που θα πεταγόταν στον δρόμο σου. Μα το τσάι αν και ανακουφίζει την ανάγκη σου για μια διαφορετική προσέγγιση στην παράξενη ετούτη νύχτα το θέμα της συζήτησης μας δεν υπόσχεται παρά την παρατεταμένη βαρεμάρα που επικρατεί σε μάθημα στατιστικής στα έδρανα τάξης πανεπιστημίου ή σε διάλεξη για την αναβίωση του νεορομαντισμού στη γενιά των emo. Το θέμα μας δεν θα ερέθιζε, αυτό είναι σίγουρο, ούτε πρόσφατα αποφυλακισμένο βιαστή καλεσμένο σε ρωμαικό όργιο αν μας άκουγε να ανταλλάσουμε απόψεις για την αντίφαση ανάμεσα στο μίσος και την περιφρόνηση του μέσου ανθρώπου για την ύλη και στην ύψιστη ελπίδα της χριστιανικής πίστης για ενσώματη ανάσταση και αθανασία. Αν και γνωρίζουμε και οι δύο ότι το θέμα είναι ατελείωτο όσο ο οργασμός που ονειρεύεσαι μα δεν τον βρίσκεις θα πρότεινα να σταματήσεις να γλύφεις τα χείλη σου σαν νομάς που τριγυρνά στην έρημο δίχως νερό και ενδιαφέρον. Αν μου χαμογέλασες θα ήθελα να επικεντρωθούμε στο γεγονός πως όλα δείχνουν ότι οι κανόνες του Μωσαίκου νόμου που σαν άτεκνοι ανάδοχοι γονείς γεμάτοι στοργή υοθετήσαμε και μεγαλώσαμε με περίσσια υπομονή εδώ στον δυτικό κόσμο, βασίζεται σίγουρα στο ότι η σωτηρία καλλιεργήθηκε στα ατελείωτα χωράφια του νου μας από τους μεγαλοτσιφλικάδες του θρησκευτικού ελιτισμού ως προσωπική αξιομισθία. Αν τώρα νομίζεις ότι το να αφαιρείς το υφασμάτινο κομμάτι που αναπάυεται μουσκεμένο ανάμεσα στα πόδια σου είναι μια κίνηση που θα μπορούσε να σταματήσει την νοητική μου δραστηριότα, πολύ σωστά το νομίζεις. Ωστόσο η βεβιασμένη σου κίνηση για μια ερωτική επικοινωνία ενισχύει την ορμέμφυτη ψευδαίσθηση ότι μέσα από ατομοκεντρικές διαδικασίες επικοινωνίας θα ξεφύγει κανείς από τον ..ατομοκεντρισμό και τους δυισμούς που αυτός παράγει. Ένα γαμήσι για να μπορέσει να φέρει τα αποτελέσματα που ελπίζουμε θα πρέπει να περικλείει μια γνώση που δύναται να καταστεί κοινωνική και όχι ατομικό ψυχολόγημα που θα μας αναγκάσει να εγκλωβιστούμε πιο πολύ έξω από τον εαυτό μας. Αυτό σημαίνει πως όλα τα είδη ανατριχίλας που διαπερνούν τα μπούτια σου σαν κοσμικές ακτινοβολίες που εκπέμπει ένας καυλωμένος λευκός νάνος λίγο πριν την αναπόφευκτη αυτοκαταστροφή του από την βαρύτητα της ήβης σου, θα πρέπει να είσαι ικανή να τις μεταμορφώσεις σε φως ικανό να κάνει τον ήλιο του ηλιακού μας συστήματος να ντραπεί για την λαμπρότητα του σε βαθμό που θα αλλάξει την τροχιά του σε αναζήτηση συστημάτων με συσκότιση αρκετά παρσεκ μακριά από την εκτυφλωτική λάμψη του κορμιού σου που θα συσπάται ακατάπαυστα στην ταχύτητα φωτός σου. Και αν όλα αυτά σου μοιάζουν υπερβολικά για να ειπωθούν σε μια κουβέντα που ο μόνος της σκοπός είναι η ανταλλαγή υγρών, σκέψου τον λόγο που οι ποιητές τοποθετούν τόσο άσχετες λέξεις σε τόσο σωστά σημεία και θα καταλάβεις οτι κανένας δεν ξέρει ούτε και θέλει να πει με τόσο ηλίθιο και άχαρο τρόπο οτι επιθυμώ σαν αμαρτωλός σε ραμαζάνι να προσκυνήσω με την γλώσσα μου κάθε εκατοστό ερεθισμένης κουκίδας δέρματος από τα μουνόχειλά σου ως την κωλοτρυπίδα και να προσθέσω όλες τις αθώες ηδονές σου στα γεύματα της διαστροφικής μου αλυσίδας. Αποκλείω ωστόσο κάθε πιθανότητα να γαμηθούμε για τον απλούστατο λόγο ότι χρειάζεται πάρα πολύ ψυχή για να γαμηθείς με όλο το σώμα και εσύ διαθέτεις μόνο τόση ώστε η κλειτορίδα σου να βαρέσει παλαμάκια. Λοιπόν ένα γλύψιμο εκ μέρους μου είναι αρκετό και ύστερα σπίτι στον άντρα σου για τα υπόλοιπα. Αν τώρα με ρωτήσεις το γιατί, είναι πιθανό να σου απαντήσω πως έχω βγεί εκτός θέματος γιατί πάντα η αμαρτία και η θλίψη που την ακολουθεί ήταν ο κύριος δρόμος μου μα δεν γνωρίζω να σου πω γιατί όλα τα γιατί του κόσμου δεν έχουν απάντηση μέσα τους παρά μόνο παράπονο και αφέλεια. Φαίνεται πως Όλα και τα Πάντα Είναι και επιθυμούν να παραμείνουν για Πάντα Απόκρυφα..
Posted on
8.4.10
by Thech®sennone™
Εχτές που ξάπλωσα στο κρεββάτι που κοιμάμαι και ενίοτε οραματίζομαι οτι κοιμάμαι βρήκα το εαυτό μου στην μακάρια θέση να μην χρειάζεται να είμαι κάποιος για κανέναν. Φαίνεται ότι χρειάστηκα μόνο ένα μαλακό μαξιλάρι και την υπόσχεση του ύπνου που θα μου επέτρεπε να συμπεράνω πως Εγώ Είμαι αυτός που νιώθω μόνο επειδή ο Αλλος δεν είναι Εγώ.
Όλα αυτά είναι μια ευτυχία που με κάνει να νυστάζω και όμως αν η αυτοσυνειδησία προυποθέτει τον Αλλο, πως γίνεται να μην αυτοακυρώνεται; πως είναι δυνατόν να αρκεί η επίκληση στην Ουσία μου ή στο Είναι μου όταν και Αυτό το αντιλαμβάνομαι ως αντικείμενο δηλαδη ως όχι Εγώ; Και αν όλα είναι αντικείμενα γύρω μου, δηλαδη η φαινομενικότητα τους είναι αντικειμενική και υπάρχουν πως γίνεται να συνεχίζω να νιώθω μόνος; Πως μπορεί κανείς να συνεχίζει να ζει μέσα σε αυτην την παράδοξη παρεξήγηση, αν δεν προσποιείται οτι ο Εαυτός του είναι μια συλλογική προσποίηση που προσποιείται οτι όλοι Είναι κατα βάθος......Εγώ Είμαι;
Απατεώνας; Ψεύτης;
Η φυσική μου κατάσταση;
Η συνείδηση μου;
Mια πόρνη που φοράει μάσκες και ζευγαρώνει με όλους μας;
Η Αλήθεια;
Αυτό το Tίποτα ανάμεσα μας;
Και η πηγή της μοναξιάς μου;
Είναι πάντα οι Άλλοι που υπάρχουν;
Και κάπως έτσι έχασα τον ύπνο μου..
Posted on
8.4.10
by Thech®sennone™
Τι ανοησία!/Τι φτωχή πρόζα/Ευφυολόγημα σίγουρα, μια υγρασία της ψυχής..
να πιστευω πως η αλήθεια δεν είναι τίποτε άλλο, από την θέληση μας να κάνουμε τα πράγματα να υπάρξουν.
Posted on
6.4.10
by Thech®sennone™
Αν η θλίψη είχε γιόγκα, αυτή θα ήταν το "σε νοιάζομαι"
Posted on
1.3.10
by Thech®sennone™
Posted on
22.2.10
by Thech®sennone™
Γιατί όταν βάζω μια παύλα να γέρνει σε μια άλλη σε αισθάνομαι πιο κοντά μου;
Posted on
22.2.10
by Thech®sennone™
πήρα αυτοκίνητο καρδιά μου
κουπέ για να μην χωράνε άλλοι
και τρέχει με χείλιαααααααα
όμως δεν σε φτάνω
Posted on
21.2.10
by Thech®sennone™
Είχες δίκιο/Οι άνθρωποι δεν φεύγουν//μόνο τρομάζουν και το βάζουν στα πόδια/ Ανασαίνεις τόσο βαθιά που νομίζω πως όλοι οι άνεμοι του κόσμου τρυπώνουν στα ρουθούνια σου/Ξημερώνει σε λίγο και όμως δεν θα είναι πρωί/σε νιώθω μα δεν σε βλέπω/γιατί φοβάσαι;/οι άνθρωποι είναι όλοι νεκροί και τα σύννεφα έχουν μαζευτεί πάλι σε μια γωνιά του μυαλού/θέλω να σε δω να μαγειρεύεις και γω να χύνω στις κάλτσες σου/γελάς; Άνοιξε τα πόδια σου/οι καρδιές που κλείσαν έχουν πεθάνει/Εγώ θα σου μιλώ εσύ θα ανασαίνεις/θα πάμε βόλτα και θα σε φιλήσω για να δείς ότι είμαι σάρκα/μέχρι το καλοκαίρι λες θα σε έχω ξεχάσει/εντάξει, μα αν το θες γιατί μου χάρισες εκείνο;// θέλω να σε πάρω από πίσω και να νιώθεις τα μπούτια σου μούσκεμα/φοβάσαι;/όποιος φοβάται κατά βάθος ελπίζει/μην στείλεις μήνυμα ξανά/ δεν είμαι ταχυδρόμος/θα κάνω κ γω πως δεν σε σκέφτομαι και θα περάσουν οι μέρες και σταμάτα να με χύνεις παντού αφού το ξέρεις πως θέλω να τα πίνω όλα και δεν μπορώ να φτάσω στην πλάτη μου//φτιάξε καφέ θα πρέπει να φύγω σε λίγο/το πιο μεγάλο ταξίδι είναι να οδηγήσω ξανά μέχρι πίσω σε μένα/ ο δρόμος και το μουνί σου είναι τόσο λείο και γω γλυστρώ τόσο εύκολα/βάζε ανάσες να βάζω παύλες/τι είπες; είχα φύγει από τα αυτιά μου/είχα κατέβει για λίγο στα χέρια μου & έψαχνα να δω αν είσαι ολόκληρη μαζί μου/Φοβάσαι;/τότε γιατί με έστειλες ώς σε σένα;/Μείνε καθαρή & γω για πάντα η πιο βρώμικη σκέψη/μια μέρα θα έρθει να σε βρεί και συ δεν θα προλάβεις να κουρδίσεις τις χορδές σου/ σε θέλω πολύ και συ πρέπει να φύγεις/Ναι, εντάξει, στ' αρχίδια μου/γειά. Εγώ δεν με φοβάμαι πια.
Posted on
15.2.10
by Thech®sennone™
Posted on
13.2.10
by Thech®sennone™
Μην το ελπίζεις. Είμαι καλά. Καπνίζω και δεν ρωτώ πολλά. Ούτε λέω πιο πολλά απ όσα χρειάζομαι ν' ακούσω. Είμαι απασχολημένος βασικά και φυσικά φοβάμαι όλο το αύριο και κάθε αύριο. Μερικές φορές επιμένω να αγγίζω πράγματα και δεν μπορώ να ξεχωρίσω από τι είμαστε φτιαγμένοι. Σου χει συμβεί; Άλλες φορές στέκομαι σε βιτρίνες ανθοπωλείων και κάνω την ζωή του ανθοπώλη μα αυτό με κάνει να βαριέμαι και τότε σταματώ να σου κόβω λουλούδια. Είμαι καλά σου λέω. Ψάχνω πάλι να δώ σε ποιά χώρα θα στείλω το σώμα μου για να νομίζω πως λείπω, δικαιολογία για το ότι δεν σε είδα που καταφέρνω να πιστεύω. Ο αέρας ξεκολλάει τα φύλλα από τα δέντρα και νομίζω πως προσπαθεί να μου κρύψει το γεγονός ότι δεν υπάρχουν άνθρωποι παρά μόνο γιήνοι. Έτσι μια μέρα θα ξεκολλήσουμε και μεις μα δεν ξέρω σε πιο δέντρο θα λείψουμε. Κάνει κρύο και νιώθω τις ρώγες σου να σκληραίνουν. Θέλω να δω την Κού. Να φέρω πετρέλαιο; Η σόμπα θα σβήσει. Είχε λαχανόριζο στην δουλειά και το να μου λείπεις έγινε μια καινούργια αίσθηση. Σε μισώ παρέα με μένα και ζω με την ελπίδα να πάψω να γράφω. Ο Πάρης βολτάρει ελεύθερος και όπου δει κώλο τον πηδάει. Η Ευτυχία ακόμα δεν ευτύχησε. Τα παιδιά είναι καλά αγαπημένα, και εγώ σκέφτομαι ένα κορίτσι που είναι τόσο μακριά μου που όταν θα φύγει δεν θα την δώ να το κάνει. Τις νύχτες στην σκέψη της, γίνομαι ζεστός κοιμάμαι να δαγκώνω τα χείλη της και να γλύφω τους μηρούς της. Τα πρωινά χύνω τον ουρανό της με σύννεφα. Παραιτήθηκα από την πραγματικότητα γιατί είναι δουλειά που δεν πληρώνει σε όνειρα. Δεν έχω φυσικά ούτε από αυτά. Αν είσαι εγώ ξέρεις ότι τα όνειρα είναι αυτό που είσαι και όχι ότι θες να σου συμβεί. Κάνω τόσα πολλά πράγματα που δεν θυμάμαι αν τα τελειώνω. Βάζω τους άλλους να μου θυμίζουν ποιός είμαι για να μην ξαναγίνω. Να κόψω το μελό; Καλά βγάλε το σκασμό. Όλα εντάξει. Όλα όπως πρέπει. Εγώ πληρώνω ακόμα όσα σου χάρισα. Εσύ τα χαρίζεις αλλού. Ο φετινός φλεβάρης πιο χειμώνας απο ποτέ και κατά τ'άλλα τα πάντα είναι εδώ για πάντα χαμένα.
Posted on
25.1.10
by Thech®sennone™
Αγκαλιά για ένα κορίτσι βυθισμένο στην πολλαπλότητα του, που τριγυρνά στην Ολλανδία και μαζεύει κρύο και παπαρούνες που δεν άνθισαν ακόμη.
Posted on
24.1.10
by Thech®sennone™
..που δεν είμαι τίποτα και δεν κάνω καθόλου. Διαρκώ απλά ανάμεσα σε όσα ναρκώνουν τις αισθήσεις. Μα επιστρέφω πάντα εκεί όπου δεν είμαι και αν ντύνομαι όλα όσα είναι αταίριαστα δεν είναι για να υποδυθώ τον αθώο, μα γιατί η ενοχή δεν ταιριάζει στην ελευθερία. Πάει καιρός που δεν γράφω γιατί δεν έχω τίποτα να πω ή γιατί όλα έχουν ειπωθεί καλύτερα από άλλους. Και αν μου έλειψες εσύ δεν το γνωρίζεις, μα δεν έχει σημασία γιατί τίποτα σε αυτόν τον κόσμο δεν έχει σημασία. Ευτυχώς δεν ονειρεύομαι, ούτε αγαπώ κανέναν. Κάνω πως αναπνέω και ζώ όπως οι άλλοι, εφήμερος και όμως καθημερινός. Καμιά φορά θέλω να φύγω μα οι νεκροί δεν μπορούν να πεθάνουν. Καμιά φορά βρέχει και οι δρόμοι αδειάζουν. Χαμογέλα, δεν ξέρεις από κόλαση.
Posted on
12.1.10
by Thech®sennone™
Τόσο κρύο. Ο κόσμος μου, πίνακας που γέρνει. Δεν με ξεγέλασα ούτε απόψε. Η ελπίδα άλλωστε είναι μια μορφή κακού.
Posted on
6.1.10
by Thech®sennone™
Ομίχλη. Τίποτα δεν βγάζει πουθενά.
Czech Republic
Posted on
5.1.10
by Thech®sennone™
Έγειρα σε μια γέφυρα και ήταν σαν να είχα γείρει σε όλες τις γέφυρες του κόσμου. Ανάμεσα σε δυο αβέβαια άκρα, χαζεύω την ζωή να κυλά κουρασμένα στο ρεύμα αόριστων σκέψεων. Ένας ουρανός που δεν ξέρει τι θέλει αναστενάζει από ψηλά. Κτήρια παλιά υποφέρουν από μνήμες και χρόνο. Καθρεπτίζονται τα γύρω στην συνείδηση και καταλήγουν να συνθέτουν το τοπίο που είμαι. Και όλα μα όλα ξεθωριάζουν στα θολά νερά ενός ακαθόριστου ποταμού όλο κατανόηση.
Posted on
1.1.10
by Thech®sennone™
Όλα στολίστηκαν στο χιόνι. Εγώ συνθλίβομαι στο μπαρ με ένα ποτήρι κόκκινο κρασί μήπως κλέψω ένα φιλί που προορίζεται για άλλον. Φωνές και ανάβει ο ουρανός. Τα κεφάλια στραμμένα ψηλά. Λιποθυμώ, μα νιώθω, τρέχουν τα σάλια μου στον πάγκο και οι ελπίδες μου φωτοβολίδες. Δώρα, γέλια και τραγούδι. -Sie gut? -Ω ναί, ευχαριστώ fraulein. 'Oλα είναι υπέροχα, αν εξαιρέσεις ότι τα πάντα είναι θλίψη.
Ηier in Vurtzburg
Posted on
30.12.09
by Thech®sennone™
Frankfurt, Romrod, Αlsfeld, Οber-sorg, Lauterbach, Grobenluder, Fulda, Elfershausen, Vurzburg, όπου και να πάω είμαι πάντα μέσα μου. Μεθυσμένος, ξερνάω παρέα με γέρους και ψυχρές πουτάνες. Που και που ξεχνάς να με πληγώσεις. Και τότε αυτοεξόριστος, μελαγχολώ ανώνυμα.
song & text ddcted to maria
Pub Rockeller/Deutschland
Posted on
20.12.09
by Thech®sennone™
Ναι κοίτα μπροστά...όλοι μας αυτό κάνουμε. Κοιτάμε μπροστά και ας μην βλέπουμε τίποτα. Ίσως γιατί ο δρόμος στρίβει,ίσως στρίβουμε εμείς σε έναν δρόμο που μας κούρασε η ευθεία του. Αν υπάρχει δρόμος. Αλλά να κοιτάς μπροστά ε; Να προχωράς. Μην σταματάς, ποτέ μην σταματάς, μην το ξεχάσεις αυτό, να συνεχίζεις έναν δρόμο που έχουν πάρει όλοι μα κανείς δεν ξέρει που βγάζει..αν βγάζει κάπου. Θα σαι τρελή αν σταματήσεις.
μικρό σχόλιο
Posted on
19.12.09
by Thech®sennone™
Αγαπώ τα αεροδρόμια γιατί εκεί πάντα φυσά και όλα έχουν προορισμό. Αντιθέτως στην ζωή μοιάζουμε όλοι με τον αέρα. Κανείς μας δεν γνωρίζει από που έρχεται και που πηγαίνει.
Posted on
17.12.09
by Thech®sennone™
.. με βρήκα. Ήμουν στην δουλειά μια μέρα σαν όλες τις άλλες, με έναν εαυτό σαν όλους τους άλλους. Αφοσιωμένος και ακριβής σαν ολοκαίνουργιο μηχάνημα, πληκτρολογούσα αριθμούς και ονόματα, μοίραζα δουλειές και αστεία που κάνουν όσους γελάνε να μου γίνονται αντιπαθής. Και ξαφνικά, σαν μια ορατή τύφλωση με σάρωσε ένα ποτάμι εικόνες και μυρωδιές που ανήκαν σε μια εποχή που με είχαν κρίνει αθώο. Ντυμένος μόνο με ένα λευκό φανελάκι που μου έφτανε ως τα γόνατα, σε κάποια παραλία ενός καλοκαιριού καμωμένο από αλάτι και ήλιο, όλος χαμόγελο γιατί ότι είναι αθώο ακόμη, έχει δικαίωμα στο γέλιο και στον ύπνο. Το ένα χέρι μπροστά στο στόμα και το άλλο στο ύψος του ματιού να κρυφοκοιτάζει τον φακό μιας μηχανής Ζenith. Nαι, με βρήκα. Είδα για μια στιγμή αυτό που είμαστε όλοι και μας πήρε μια ζωή για να το ξεχάσουμε. Παιδιά που παίζουν αφηρημένα σε κάποια παραλία στο πιο όμορφο καλοκαίρι της ζωής τους, ποζάροντας ναζιάρικα και χωρίς ενοχές στον χρόνο που μας αιχμαλώτισε για πάντα σε μια ανάμνηση αυτού που δεν είμαστε πια. Ναι με είδα ξεκάθαρα, σαν αλήθεια που δεν ξέρω πως είναι γιατί δεν συνήθισα να την βλέπω και ένιωσα αγάπη για τα πάντα και λύπη για λογαριασμό ενός θεού που έπλασε τον κόσμο μέσα στον ύπνο του και τον φωτογράφισε γεμάτος απορία. Ήταν μια στιγμή και πέρασε. Ύστερα με βρήκα ξανά γνώριμο και μηχανικό, να ποζάρω την θλίψη μου στα μάτια σαστισμένων συναδέλφων. Πόσο θα επιθυμούσα! Πόση ανάγκη να μην είμαι παρά εκείνο το παιδί και οποιοδήποτε παιδί που ζει για πάντα στις τέσσερις πλευρές μιας φωτογραφίας που ξεχειλίζει από καλοκαίρι και αθωότητα. Ναι με βρήκα και αυτο που έχασα είναι ο μόνος ανθρωπισμός που μπορώ να νιώσω για την ανθρωπότητα.
Posted on
14.12.09
by Thech®sennone™
Σκοτώνεις ένα όνειρο μόνο αν το πραγματοποιήσεις. Καταλαβαίνεις; Δημιουργώ είναι θέλω να πεθάνω. Οι μέρες που είναι λόγια γίνονται πρόσωπα, σε ένα διάλογο ατελείωτο , να αδειάζω, το άδειο στο κενό. Να εύχομαι ένα κάποιο τέλος, ένα πρωινό χωρίς εκείνη την σκέψη που με φθείρει. Καταλαβαίνεις; Σκέφτομαι είναι είμαι μόνος. Να χω για φίλους μόνο λέξεις και ερωμένες στίχους που έγιναν σώματα. Μα όταν έρχεσαι εσύ, εγώ δεν έχω άλλο τρόπο να σε αγγίξω από το να γράφω. Καταλαβαίνεις;
Γράφω είναι σε αγαπώ σε πρόζα.
Posted on
13.12.09
by ₳ȶǻӿɨḁ™ ©ɧǡѻ Ⱦɛ SɧɛɛP
Να είσαι γενναιόδωρος στην αγάπη,
στον πόνο και στην εκδίκηση σου.
Τίποτα δεν θα πάρουμε μαζί μας
& στο θάνατο όλα είναι βάρος.
Posted on
11.12.09
by ₳ȶǻӿɨḁ™ ©ɧǡѻ Ⱦɛ SɧɛɛP
Παπαριές. Ότι δεν σε σκοτώνει, προτιμά τα βασανιστήρια.
Posted on
4.12.09
by Thech®sennone™
Έγειρε επάνω μας η πιο μεγάλη λύπη/ μέσα μας ξέφτισε η πιο αληθινή αγάπη/φώλιασε στα μάτια μας η ματαιότητα των ονείρων/ όσοι από εμάς έζησαν την ύστατη απόγνωση, εκείνη της κενότητας του κόσμου· θλιμμένοι Βούδες.
Posted on
2.12.09
by Thech®sennone™
..σύννεφα. Κάθομαι σε ένα μικρό καφέ, σε τραπέζι για δύο, μόνος. Στα χέρια μου μια ζεστή κούπα καφέ είναι όση θαλπωρή θα μου χαρίσει ετούτη η μέρα. Σύννεφα. Αόριστες σκέψεις, δεν ξέρω τι θέλω. Η μνήμη έχει κάτι από όνειρο. Το όνειρο έχει κάτι από πραγματικότητα. Η πραγματικότητα πάλι είναι η μνήμη ότι ονειρευόμαστε όλοι μαζί. Και όλα έχουν κάτι από σύννεφο.
Σύννεφα. Δεν θυμάμαι πως ήρθα μέχρι εδώ, δεν θυμάμαι αν τα όνειρα που κοιμήθηκα με ακολούθησαν στις μέρες που έζησα. Μου μένει μόνο το παρόν που είναι τίποτα. Είναι κάτι τέτοιες στιγμές που θαρρώ πως σε όλη μου την ζωή δεν υπήρξα τίποτε άλλο παρά κάποιος που κάθεται μόνος, απρόσωπος και εκτενής σε ένα μικρό καφέ γεμάτο σύννεφα. Πιο πέρα, φοβάμαι πως θα είμαι πάντα αυτό. Σκέψεις μπερδεμένες, θολά τοπία, κουβάρια από μνήμες που λησμόνησα, όλα μαζί ξετυλίγονται κουρασμένα στον ουρανό της συνείδησης μου.
Στο τραπέζι για δύο, κάθομαι μόνος και η ευτυχία όλης μου της ζωής, είναι να κοιτώ χωρίς να βλέπω, σύννεφα να εμφανίζονται διστακτικά πίσω από βουνό, να το κυκλώνουν και πριν το καταλάβω, σαν στρατιά που εξαπολύεται σε μάχη, να απλώνονται σε έναν ουρανό όλο ήττα.
Posted on
28.11.09
by Thech®sennone™
Στήνω αυτί στην εποχή μου, να την αφουγκραστώ, να την καταλάβω ή να μην το κάνω, να την ενσαρκώσω ολόκληρη σε έναν χαρακτήρα παραδομένο στο τέλμα της. Καταγράφω τις εντυπώσεις μιας γενιάς εγκλωβισμένης στην υπερέκθεση του εαυτού της, υπέρβαρης νοητικά, που κυλά άσκοπα μέσα σε μια φούσκα διάφανης ιδιωτικοποίησης για να οδηγηθεί συνειδητά στην εκμηδένιση της, στο σβήσιμο μιας ταυτότητας που δεν κατάφερε να αποκτήσει, μιας γενιάς που ασφυκτιά μπροστά στην κατάρρευση των θρησκειών, όλων των μεγάλων ιδεών, ιδανικών και συστημάτων, που δεν της μένει τίποτε άλλο παρά να βρεί ή να χάσει την ενότητα της στην μοναχική, θολή, αβέβαιη και γεμάτη σύγχυση ψηλάφηση της ύπαρξης καθεαυτής. Μια καινούργια εποχή ανατέλλει και άλλα πλάσματα θα την ζήσουν με άλλους τρόπους, ίδιους με τους δικούς μας. Η αρχή της γίνεται με τον περιορισμό των υποκειμένων στην ασώματη νοητική κατανάλωση εντυπώσεων που συρρικνώνει την ανθρώπινη αισθαντική εμπειρία. Ο Κανένας που είμαι, είναι ο άνθρωπος του μέλλοντος αφού όσα δημιουργούν το υποκείμενο είναι ο τρόπος να νιώθει. Μου πήρε έναν αιώνα για να αντιληφθώ τι εννοούσε ο Νίτσε με το Gott ist tot! και άλλο τόσο ίσως μου πάρει για να καταλάβω το Homme est mort! ιδέα που γέννησα μια νύχτα που βρήκα εμένα και έχασα τον εαυτό μου. Αν είναι γεγονός ένας τέτοιος ισχυρισμός ή όχι θα το δείξουν μόνο οι καιροί. Για μένα αποτελεί απλά μια αγαπημένη ψευδαίσθηση που αρέσκομαι να προβάλλω στο φαντασιακό μου, ένας τρόπος για να κρυφτώ από μια κλασσική και συνηθισμένη ερωτική απογοήτευση, ένας θρήνος που προσθέτει την χαμένη μου αθωότητα, στην αθωότητα της ανθρωπότητας. Στο βιβλίο αυτό καταγράφω όσο μπορώ την καθημερινή, ομιχλώδη, διάθεση μου να ζω και να νιώθω τον εαυτό μου προς τα μέσα με τις ίδιες αισθήσεις που νιώθω τον κόσμο εξω. Ο έρωτας, η φιλία και οι οικογενειακές κρίσεις αναμιγνύονται με την υποκειμενική υπερευαισθησία των αισθήσεων, την αγωνιώδη υπαρξιακή αναζήτηση και την βαριά κληρονομιά που αφήνει στην συνείδηση του καθενός μια εποχή που φτάνει στο τέλος της. Κάθε μεταμόρφωση είναι μια οδυνηρή διαδικασία. Απ ότι νέο γεννηθεί στο μέλλον, θαρρώ θα απουσιάζει ο άνθρωπος, όπως από όσα λέω απουσιάζει ο σκοπός και η χρησιμότητα. Αν η μεταμόρφωση αφορά μόνο εμένα που πρέπει να βρίσκω τρόπους να ζω χωρίς τον ιδανικό μου Άλλο ή αν όντως αφορά εσένα και την εποχή που διατρέχουμε, είναι κάτι που αγνοώ και δεν με ενδιαφέρει. Εγώ, αν γράφω εδώ, είναι που ξέρω πως εκείνη το αγνοεί, πως καθένας μας αγνοεί και νιώθω μέχρι τα μύχια της ύπαρξής μου, -που δεν ξέρω τι είναι- την ανάγκη να απλώσω τον πυρετό μου σε λέξεις που δεν σημαίνουν τίποτα και να μετατρέψω τις σκιές μου σε φως που δεν φωτίζει καθόλου.
Posted on
27.11.09
by Thech®sennone™
- Έμαθα πως γυρεύει εκδίκηση από τον κόσμο.
-Ναι, τους καταδίκασε όλους να παραμείνουν ίδιοι.
Posted on
26.11.09
by Thech®sennone™
Σε συμβουλεύουν. Ασχολούνται. Πιστεύουν σε σένα. Άλλωστε αξίζεις τα καλύτερα. Σε βολεύουν κάπου στην καρδιά τους. Είναι εδώ για σένα. Άλλωστε είσαι τα πάντα γι αυτούς. Φίλος, παιδί, εραστής. Ο άνθρωπος τους. Μετά σε φτύνουν και σε ξεχνούν. Σε νοιάζονται φυσικά. Κάποτε θα καταλάβεις. Σου σκίζουν την σάρκα και σε αφήνουν γυμνό. Δεν ξέρουν άλλο τρόπο να ξεφλουδίσουν τις ψευδαισθήσεις τους. Απλά δώσε τους χρόνο. Θα σε θυμούνται όμως. Αφού αποφάσισαν για το καλό σου. Όλοι τους. Δεν ρωτούν. Γνωρίζουν. Άλλωστε πότε έπαιξες ρόλο; Τα πάντα εξελίσσονται στο δικό τους θέατρο. Υποφέρουν κατά βάθος και λίγο λυπούνται. Μα κοιτάνε μπροστά. Πάντα κοιτάνε μπροστά. Σου χαρίζουν όμως τον χρόνο που τα γιατρεύει όλα χωρίς να θεραπεύει τίποτα. Και όλα αυτά στα σερβίρουν για Αγάπη. Οι Άνθρωποι σου.
Αν σε αγάπησαν όπως εμένα, αν ενιώσες αόρατος όπως εγώ, είναι που κανείς δεν σε διέκρινε από αυτόν που είσαι.
Αυτή είναι και η απόδραση σου.
Posted on
25.11.09
by Thech®sennone™
Αν όλα είναι ψευδαίσθηση, όπως πολλοί υποστηρίζουν, τότε η κόλλα της ενότητας είναι η προσποιήση και μεις αδέρφια μου απλά υποκρινόμαστε τον εαυτό μας και κατεπέκταση οτι όλα είναι σοβαρά.
Posted on
23.11.09
by Thech®sennone™
Αν υποφέρω είναι γιατί δεν γνωρίζω τον τρόπο να μην το κάνω και όχι από κάποια ηδονή ή γιατί δεν γνωρίζω να απολαμβάνω την ομορφιά. Θα θελα απλώς -τώρα που είμαι ελεύθερος από εμάς να είμαι εγώ έτσι όπως δεν είμαι-να έχω την δυνατότητα της απώλειας της συνειδητής μου όψης, θα ήθελα να μπορούσα να αποσυρθώ από τις αισθήσεις μου έτσι όπως οι μοναχοί αποσύρονται από τον κόσμο. Δεν ζητώ πολλά από την ζωή παρά μονάχα να μπορώ να κοιμηθώ ύπνους δίχως όνειρα και να ξυπνώ με κάποια απώλεια μνήμης που θα με έκανε να βρίσκω τον εαυτό μου στην ζωώδη κατάσταση που χαρακτηρίζει ανθρώπους που περιμένουν βαριεστημένα στην ουρά να εξυπηρετηθούν σε δημόσια υπηρεσία. Τίποτα όμως δεν βοηθά, καμία παρηγοριά, καμία ανάπαυση. Μονάχα η ατελείωτη, διάφανη, κολλώδη αγωνία να ψάχνω τρόπους να ακυρώσω τον εαυτό μου που είναι εσύ. Αν καταγράφω αυτές τις θολές φλύαρες εντυπώσεις είναι γιατί δεν έχω άλλο τρόπο να σε ακούσω να μιλάς μέσα μου ή γιατί μόνο έτσι τις νιώθω ξένες και έχω την τρυφερή ψευδαίσθηση για λίγο, πως εγώ είμαι κάποιος άλλος και πως η ζωή είναι μια τέχνη ασυνείδητη που πετυχαίνω να αντέχω.
Posted on
22.11.09
by Thech®sennone™
Τυλίγω με προσοχή και ακρίβεια πρωτόγνωρη για ένα άτσαλο πνεύμα σαν το δικό μου, όσα από τα αντικείμενα κάνουν ένα σπίτι σπιτικό. Είναι παράξενο το γεγονός, σαν ένας ήλιος έξω που ειρωνεύεται τον χειμώνα μου, πως στα πράγματα δείχνουμε πολλές φορές μεγαλύτερη προσοχή και ευαισθησία απ ότι στους ανθρώπους που μας περιτριγυρίζουν. Ίσως γιατί αδυνατούμε να συνδεθούμε μαζί τους με τρόπους άμεσους και κατανοητούς και προτιμάμε την συμβολική,ψυχρή αδιαφορία των αντικειμένων που μας τους θυμίζουν. Τυλίγω με προσοχή τα πράγματα και μαζί τους τυλίγω την οδό Ναυαρίνου, έναν μικρό αδιάφορο δρόμο, που για λίγους μήνες έκρυψε το σώμα μου από αυτό που αποκαλούμε ζωή. Πακετάρω με προσοχή τα πράγματα μου και μαζί με αυτά τους φιλήσυχους κατοίκους της, τους μικρούς απεριποίητους κήπους τους, τις μικρές απεριποίητες ζωές τους, τις φωνές μιας λαϊκής αγοράς που ποτέ δεν επισκέφτηκα. Τυλίγω, δένω, πακετάρω τα πράγματα που θα αφήσω για πάντα να γίνουν παρελθόν και μαζί με αυτά τον εαυτό μου, όσα υπήρξα και όσα θέλω να ξεχάσω. Φεύγω και ας μην πηγαίνω πουθενά. Με παρηγορεί όμως να γνωρίζω πως όσα είμαι αναπαύονται γεμάτα προστασία στην υγρή, αδιάφορη ησυχία κάποιας ημιυπόγειας αποθήκης. Πιθανόν, μια μέρα επιστρέφοντας από κάποια άλλη οδό, σε μια ανασκαφή αυτού που είμαι, να με βρώ σκονισμένο και ξεχασμένο, γεμάτο συγκίνηση και απορία για το ότι μπόρεσα να ζήσω τόσο καιρό χωρίς εμένα.
Posted on
20.11.09
by Thech®sennone™
20 τετραγωνικά να κρύβομαι από τον κόσμο
δίχως μπαλκόνι, δίχως λουλούδια
ένα παράθυρο μονάχα στραμμένο στο φώς
ξεχασμένος, γαντζωμένος στα σεντόνια μου
ψυχή μόνη, μόνο με το σώμα της.
Posted on
17.11.09
by Thech®sennone™
Μυρωδιά nag champa/γέλια και φωνές/γαλλικός καφές και σχέδια/κούραση και χρώματα/Ινδίες και μουσική/αγκαλιές και υποσχέσεις/ένας γάτος που χάθηκε να μπερδεύεται στα πόδια μας/στα χάδια μας/ τρένο και φιλιά/μετά πανσέληνος και σιωπή/μοναξιά και αγωνία/κι ύστερα/ύστερα η καρδιά σου μετακόμισε χωρίς εμένα/.
Posted on
13.11.09
by Thech®sennone™
Eίδα λέει πως σε ειχα χασει αλλα μετα το ξέχασα και μου το θύμισε ένα φώς που καποτε κοιτούσαμε να αιωρείται πανω απο τη γη και τότε σε ειδα στο βάθος ενος τρένου να γελάς και εκανα προς το μερος σου μα το τρενο σταμάτησε και κατέβηκαν όλοι σε μέρος που δεν είχε σταθμο μα ο σταθμαρχης ηταν εκει και μου χαμογελουσε και εκανα να κατεβω μα δεν ηξερα πως και υστερα το τρένο ξεκίνησε αλλα δεν ήμουν πια στο τρένο αλλά σε δρόμο και κοιτούσα λεει την πλάτη κάποιου που δεν ήταν κανείς και ηθελα να του μιλησω αλλα εκεινος βιαζόταν και τότε σε ειδα να σφινωνεις στο πληθος και εκανα να σε βρω μα η πλατη του κανενα μιλησε για τους καιρους και τους σκοπους και για οσα χασαμε και μετα δεν ηταν αλλο πια πλατη αλλα δρομος και γω ψυχη αλλα δεν ειχε διαφορά μπροστα σε αυτο που ειναι η ουσια των πραγματων και τοτε με πόνεσες και ο δρομος αρχισε να γλυστρα προς τα πισω και τοτε σε βρηκα και με πηρες απο το χερι μα γλυστρουσε και αυτο απο ιδρωτα και θυμηθηκα που γυμναζομουν στο σχολειο οταν μαθαινα να μην ειμαι εγώ και βρηκες ενα μερος να κρυφτουμε γιατι ο ουρανός έγινε χιλιαδες φώτα, μα δεν ειχες το προσωπο που γνωριζα μα σε γνωρισα απο την παιδικη κοτσιδα και τοτε με κοιταξες και μου ειπες πως πρεπει να βρουμε τροπο, μα δεν ηξερες πως και τι και εγω δεν ηθελα μα ο σταθμαρχης μου χαμογελασε και παλι και ο δρομος γλιστραγε και θυμηθηκα πως σε ειχα χασει αλλα σε βρηκα εκει που δεν ειχε σταθμο και μου ειπες πως πρεπει να βρουμε τροπο αλλα δεν ηξερα ουτε και εγω, πως αυτο που ειμαστε στα αληθεια να φυγει μακρια απο αυτο που ειναι θεός και να παψει να ειναι μέρος του είναι του ή του μη είναι του.
Posted on
10.11.09
by Thech®sennone™
Το έλάχιστο που περιμένω από έναν Θεό
είναι να βρίσκεται μέσα σε όλα.
Το μέγιστο πάλι να μην υπήρξε ποτέ.
Posted on
5.11.09
by Thech®sennone™
Η αγάπη χρειάζεται μόνο ειλικρίνεια
που οδηγεί στην αμφισβήτηση,που οδηγεί
στην σκέψη,που δεν οδηγεί πουθενά.
Posted on
2.11.09
by Thech®sennone™
Τα φαντάστηκα όλα. Οι τοίχοι αυτοί δεν έχουν υγρασία. Τα λευκά μου σεντόνια δεν μυρίζουν κλεισούρα.Τα μάτια μου δεν ψάχνουν για κάτι γνώριμο. Στον διάδρομο δεν σέρνονται φωνές. Δεν με πονά που δεν ολοκληρώνω την σκέψη μου. Ένα πρόσωπο γεμάτο μαλλιά δεν μου έγνεψε τσιγάρο. Δεν είναι δάκρυα αυτά. Δεν είμαι κάποιος άλλος. Τα βλέφαρά δεν ψάχνουν να κλείσουν. Η θλίψη δεν έγινε μια νέα αίσθηση. Οι πόρτες δεν τρίζουν. Έξω δεν είναι φθινόπωρο. Εγώ δεν χάθηκα για πάντα. Εσύ δεν έφυγες ποτέ. Τα φαντάστηκα όλα.
Posted on
1.11.09
by Thech®sennone™
Κοιμήθηκα απόψε μια νέα αυταπάτη και το πρωί ξύπνησα μέσα της.
Posted on
30.10.09
by Thech®sennone™
"Είναι βδομάδες τώρα που έχω την εικόνα κάποιου που οι κινήσεις του είναι μέρος μιας αόριστης μορφής αγωνίας. Νιώθω πως όσα είμαι, βαδίζουν μέσα σε μια παρατεταμένη αυπνία που ήρθε και φώλιασε σε όσα ανυπομονώ να ξεχάσω. Ξυπνώ από ύπνους που δεν κοιμήθηκα και παραδίδομαι στην χρησιμότητα της μέρας σαν κάποιον ιερέα που ο διάολος πήρε με το μέρος του. Όλα είναι εκεί, η κίνηση στους δρόμους, οι φωνές, οι ειδήσεις, οι συνάδελφοι, τα αστεία τους. Όλα είναι εκεί και όλα είναι νύστα. Την ανταλλάσουμε μέσα από χειραψίες, την κρύβουμε στις καλημέρες μας, φτιάχνουμε με αυτήν νόμους, πολιτείες, οικογένειες. Βαδίζω με προσοχή μέσα στην νύστα μου, ασφαλής και αδύναμος γιατί η αναζήτηση ασφάλειας είναι πάντα αδυναμία, λαμπερός από την γνώση ότι ανθρώπινο σημαίνει να έχεις τόση ακριβώς ευφυία ώστε να γνωρίζεις ότι είναι αδύνατο να γνωρίζεις το οτιδήποτε. Kαι νιώθω τότε μέσα μου να σκαρφαλώνει μια απόγνωση που έγινε κούραση στην σάρκα, μια μελαγχολία του να νομίζεις πως τα έχεις αντιληφθεί όλα και θα πρέπει να τα αντιλαμβάνεσαι ξανά και ξανά χωρίς ανάπαυση. Καταρρέω προς τα μέσα, σε μια συνείδηση που με βασανίζει χωρίς να μου χαρίζει την λιποθυμία και ξαγρυπνώ περιμένοντας έναν ύπνο που δεν έρχεται. Θέλω να κοιμηθώ, να ξαπλώσω χωρίς αντιλήψη, να βυθιστώ βαρύς στα διάφανα σεντόνια της άγνοιας και με ένα βαθύ χασμουρητό να χαθώ μέσα στα βλέφαρα κάποιου άλλου που κλείνουν. Θέλω ύπνο χωρίς όνειρα για να γίνει η ζωή μια πραγματικότητα στην οποία ποτέ δεν πήρα μέρος. Να είμαι μια κουρτίνα που τραβιέται, μια πόρτα που κλείνει, μια μνήμη που σβήνει, κάτι άδειο που έμεινε μόνο του και κατάφερε να ξεχάσει αυτό που είναι.
Ζωή είναι να ξεχνάς..
Πως δεν υπάρχει τίποτα να πιάσεις και τίποτα από το οποίο μπορείς να πιαστείς.
Posted on
25.10.09
by Thech®sennone™
Ξύπνησα μέσα σε μια αγωνία ξένη. Πλύθηκα, κοιτάχθηκα στον καθρέπτη που δεν υπήρχε τίποτα να δω, έφτιαξα πρωινό, έφαγα με μια αδιαθεσία για να φάω, ξεχύθηκα στους δρόμους, αγόρασα εφημερίδα. Ζωή τακτική ενός φιλήσυχου πολίτη.
Άπλωσα τον εαυτό μου σε αυτό το μπαλκόνι που για καλή μου τύχη ακόμα, αντικρύζει ένα κιόσκι, που τριγύρω του πανυψηλες λεύκες υποφερουν από το βάρος εκατοντάδων πουλιών που αγνοώ το είδος τους. Νομίζω πως κάτι τέτοια πρωινά δεν θέλω τίποτα άλλο από την ζωή μου παρα μόνο να διαρκώ ανάμεσα σε αυτό που είμαι και σε αυτό που ποτέ δεν θα γίνω. Ξεδιπλώνω την εφημερίδα και σε κάθε στήλη της ο κόσμος φωνάζει πως υπάρχει..
Ναί, πέρα από αυτόν τον καφέ, τον καπνό που δηλητηριάζει τις αισθήσεις μου και εκείνες τις γέρικες λεύκες, δεν επιθυμώ τίποτε άλλο. Θα είμαι πάντα ένας κανένας που ονειρευεται τα πρωινά του και ξυπνάει στον ύπνο του για κοιμηθεί την αλήθεια.
Θα είμαι πάντα ο κ. Τάδε που ζεί στην οδό Τάδε ενός κόσμου που φανταστήκαμε οτι υπήρξε. Ήρεμος, με όλες τις ανέσεις του να είσαι αόρατος, εγώ, οι σκέψεις μου, το τσιγάρο που καίει τα χείλι μου,ο καφές που κρυώνει, αιώνια να αντικρύζω όλο αυτό το πρωινό..κάθε πρωινό, να ξημερώνει μέσα μου..
Posted on
20.10.09
by Thech®sennone™
Όσοι δεν είναι τίποτα, πάντα κάτι θέλουν να γίνουν. Όσοι πάλι είναι αυτό που αναζητούν, είναι τυφλοί. Όλοι πάντως, θεωρούμε αυτην την υποκρισία καθήκον μας.
Posted on
11.10.09
by Thech®sennone™
Ξύπνησα σήμερα με την φρεσκάδα κάποιου που θέλει να ζήσει. Η ζεστή αποπνικτική ατμόσφαιρα που επικρατούσε έξω με απέτρεψε να δοκιμάσω κάποια γενναία έξοδο στον κόσμο. Δεν πτοήθηκα όμως. Αφού πήρα πρωινό, ντύθηκα τα καλά μου ρούχα, σουλούπωσα τα μαλλιά μου που ακόμα και έτσι δίνουν πάντα την εντύπωση της αμέλειας , κάθισα στην κουνιστή πολυθρόνα του σαλονιού μέσα σε μια παρθένα ευχαρίστηση για όσα κατάφερα να κάνω. Έκλεισα τα μάτια μου και με φαντάστηκα ως έναν ήσυχο κάτοικο κάποιου παραθαλάσσιου προάστιου, που περνούσε τις κυριακές του καθισμένος στην πολυθρόνα του, ακούγοντας με ενδιαφέρον τους ήχους από τον έξω κόσμο να εισβάλλουν από τα μισάνοιχτα παράθυρα του σπιτιού του. Το αυτοκίνητο που σταματά με θόρυβο και κορναρίσματα μπροστά σε κάποιο σπίτι, τις χαρούμενες φωνές παιδιών που κατηφορίζουν με τα ποδήλατα τους ένα μικρό ύψωμα, το διπλανό ζευγάρι της πολυκατοικίας να ησυχάζει μετά από καυγά. Ο ήρωας μου νιώθει τότε με την φαντασία, την αξία να έχεις φίλους που σε καλούν σε περιπέτειες, την ελευθερία να είσαι παιδί, τα χείλη που γίνονται φιλιά και λύνουν τις παρεξηγήσεις ανάμεσα στους εραστές. Ονειροπόλημα ολοήμερο που γι αυτόν είναι όλα όσα είναι ζωή. Ύστερα με κουρασμένες τις αισθήσεις και την καρδιά γεμάτη συγκίνηση, σηκώνεται, πηγαίνει στο δωμάτιο του, γδύνεται, διπλώνει τα ρούχα του και πέφτει στο κρεββάτι σαν κάποιον που σκοτώνεται.
Posted on
22.9.09
by Thech®sennone™
Έψαξα για τον εαυτό μου και τον βρήκα στα "ΑΠΩΛΕΣΘΕΝΤΑ".
Posted on
15.9.09
by Thech®sennone™
Υπάρχει μια θλίψη στον κόσμο και μια θλίψη που είναι δική μου. Την πρώτη την συναντάς στις στάσεις των λεωφορείων, στις ταλαίπωρες πλάτες των εργατών, στα βουβά σπίτια που τα βρήκε το κακό, στα μάτια που τυχαία σε κοιτάζουν . Μια θλίψη καλλιεργημένη στα χωράφια της εξουσίας, χειραφετημένη, που την κάταθέτεις σε τραπεζικό λογαριασμό, θλίψη στα χρυσά περιτυλίγματα των δώρων. Η θλίψη να θες τα πράγματα αλλιώς, η θλίψη να καταφέρνεις να τα αλλάξεις, η θλίψη ότι τα πράγματα που άλλαξες χρειάζονται πάλι αλλαγή. Η αλλαγή. Στην αρχή τρέχεις μαζί της, την σπρώχνεις, ύστερα σε προσπερνά, πιο κάτω σε σκοτώνει.
Αχ, αυτό ακριβώς είναι θλίψη, η μοναξιά ενός θεού που δεν έχει άλλον από τον εαυτό του και γίνεται σύμπαν για να αποπλανηθεί μέσα από την πολλαπλότητα του. Η θλίψη του, η θεική ουσία του κόσμου μας.
Δεν ξέρω που πάω,δεν ξέρω ποιός είμαι, δεν ξέρω το γιατί, συνεχίζω να πηγαίνω, συνεχίζω να γίνομαι, συνεχιζω να μη γνωρίζω το γιατί. Η επίγνωση, η ψευδαίσθηση της επίγνωσης όλης αυτής της θλίψης, είναι η δική μου Θλίψη.Η ακίνητη περιουσία της ανθρώπινης καρδιάς μου.
Posted on
15.9.09
by Thech®sennone™
Νύχτα ακίνητη
τα άστρα δεν γνωρίζουν γιατί λάμπουν
μα ο κόσμος κάπου πέρα συμβαίνει
όλα απόψε μοιάζουν στην καρδιά μου
Posted on
9.9.09
by Thech®sennone™
-Με τι ασχολείσαι;
Με τις ασχολίες των ανθρώπων.
- Τι σου αρέσει πολύ;
Να αναπνέω.
- Τι εκτιμάς στους ανθρώπους;
Τον τρόπο που τους βλέπω.
- Γιατί γραφείς;
Γιατί είναι το μόνο πράγμα που με κάνει να ντρέπομαι.
Posted on
7.9.09
by Thech®sennone™
Είμαι καθώς το σύννεφο.
Άδειος, ένα τίποτα, μια αποφλοιωμένη κενότητα, η απουσία νοήματος.
Περαστικός στον ουρανό σου, στολίδι που κρύβει τον ήλιο.
Κ' ύστερα βροχή. Να σε μουσκεύω, να θαρρείς πως υπάρχεις.
Είμαι καθώς το σύννεφο.Αμίλητος, δίχως προορισμό, αυτομολώ στην άγνοια.
Απλά περνώ, με κοιτάς, με ξεχνάς..
Μα κοίτα με καλά. Αυτό που βλέπεις, δεν είναι αυτό που βλέπεις,αλλά αυτό που Είσαι..
Posted on
7.9.09
by Thech®sennone™
Ταξίδι χωρίς μετακίνηση..
//...Ποδοπατήστε την ψυχή μου, να δώ που έχετε πάει...//
Posted on
23.8.09
by ₳ȶǻӿɨḁ™ ©ɧǡѻ Ⱦɛ SɧɛɛP
Η κοινή γνώμη είναι γυναίκα και μάλιστα πολύ ποθητή. Αν και σε γενικές γραμμές κυκλοθυμική, σαν το εκκρεμές του Φουκώ και νευρική σαν αδιάβαστη μαθήτρια, η κοινή γνώμη διατηρεί όλη την γοητεία μιας δεκαοχτάχρονης καταπιεσμένης Αγγλίδας που έρχεται διακοπές στην Ελλάδα και είναι πρόθυμη να εκπορνευτεί για λίγες μπύρες ελευθερίας σε κάθε ανορθωμένο φαλλό σκοπιμότητας. Δεν είναι τυχαίο ότι η μέρα την βρίσκει ξαπλωμένη σε κάποια παραλία, με ένα κεφάλι γεμάτο βουδιστές μοναχούς να χτυπούν συνεχώς τα γκόνγκ τους και με πόδια ορθάνοιχτα σαν επίσκεψη στον γυναικολόγο, σημάδι ότι την προηγούμενη νύχτα στο γλέντι πήραν και άλλοι μέρος. Δεν είναι καθόλου ασυνήθιστο, αφού ισιώσει την μικροσκοπική φουστίτσα της, να τρέξει στο πλησιέστερο αστυνομικό τμήμα να καταγγείλει τον βιασμό της. Μπορεί να πεί κανείς ότι η ανεμελιά και η μερική αμνησία είναι μέρος της ακαταμάχητης προσωπικότητα της. Φυσικά δεν είναι μόνο αυτό που την κάνει τόσο ποθητή στα μάτια των πολιτικών, των θρησκευτικών ηγετών και των απανταχού guru δημοσίων σχέσεων μεγάλων επιχειρήσεων. Διαθέτει πολλά φυσικά χαρίσματα. Σε θέματα ψυχαγωγίας την διακρίνει πάντα η τσαχπινιά της Μονρόε, στα πολιτικά η μελαγχολία της Ευας Μπράουν, στα θρησκευτικά η ογκώδης αδιαλλαξία της Μπλαβάτσκυ. Η κοινή γνώμη αποφασίζει για το τι είναι πραγματικότητα και γενικώς νομίζει ότι αποφασίζει για όλες τις αποφάσεις. Αυτό είναι το μόνο χαρακτηριστικό που μοιράζεται με το άλλο φύλο, αφού μόνο ένας άντρας έχει την πεποίθηση ότι αυτός είναι που κάνει κουμάντο μέσα στο σπίτι του.
Η κοινή γνώμη. Συντηρητική και αιώνια σαν αρχαίος ναός που δεν λέει να πέσει, γεννιέται ξανά και ξανά μέσα σε μυαλά που θέλουν να πουλήσουν γνώση, άποψη, νομοσχέδια, πολέμους, τέχνη, διασκέδαση, μουσική, οδοντόκρεμες floride, μάσκες μαλλιών και κυρίως όνειρα από τα οποία δεν ξυπνάς ποτέ. Kανένας μπάτσος, δεν κατάφερε ούτε και θέλησε ποτέ να την συλλάβει, είναι κατά βάθος μια γυναίκα ασύλληπτη. Υπεράνω όλων, δεν μπορείς να την βρείς κάπου συγκεκριμένα, δημιουργείται, συσκευάζεται και στέλνεται σε όλους μέσω του τρανζιστοροποιημένου πολιτισμού μας πιο γρήγορα από οτι έρχεται η pizza hut στο σπίτι μας, η κοινή γνώμη είναι κατα βάθος μια γυναίκα ουτοπία.
Η κοινή γνώμη ικανοποιεί όλα τα βίτσια και φανερώνει τις ικανότητες της στο κρεββάτι - ικανότητες κοριτσιών που συναντάς μόνο σε τσίρκο - όμως σε καμία περίπτωση δεν διαλέγει ποιοι κύριοι θα γίνουν οι επιβήτορες της. Ωστόσο έχει αδυναμία στους φανατικούς κάθε ιδεολογίας αφού το πάθος τους να την κατακτήσουν είναι πολύ μεγαλύτερο όλων των άλλων. Δεν είναι παράξενο που οι διανοούμενοι, οι ποιητές και καθε λογής νοητικοι αγαπησιάριδες δεν έχουν γευτεί ακόμα το θεϊκό της νέκταρ.
Κοινή γνώμη, αναμαλιασμένη, συνεχώς ερεθισμένη, καχύποπτη, ηλίθια, πανέξυπνη, με ανοιχτό το τρίτο μάτι και κλειστά τα άλλα δύο, χειραγωγημένη, ελεύθερη, σεβαστή και πόρνη. Αν όντως υπάρχει αυτή η γυναίκα, σίγουρα είναι προιόν της φανταστικής λογοτεχνίας..
Posted on
29.3.09
by ₳ȶǻӿɨḁ™ ©ɧǡѻ Ⱦɛ SɧɛɛP
Συνέχεια συναντώ ανθρώπους, βιβλία και τρόπους σκέψης που προσπαθούν να με πείσουν οτι γεννήθηκα λειψός, πως πάντα κάποια στέρηση με ακολουθεί και πως πρέπει να βρω τον χαμένο εαυτό μου. Για να το λένε όλοι αυτοί, πιθανότατα θα έχουν δίκιο, αλλά πάντα πίστευα σε μια ιδέα που για μένα είναι η μόνη μεταφυσική που μπορώ να χωνέψω χωρίς την συνδρομή μπύρας, πως στην ζωή δεν είναι θέμα να βρεις τον εαυτό σου, αλλά να τον επινοήσεις. Φυσικά αυτό προυποθέτει δημιουργούς και όχι αναζητητές.
Posted on
16.9.08
by ₳ȶǻӿɨḁ™ ©ɧǡѻ Ⱦɛ SɧɛɛP
Ηλεκτρομαγνητισμός:
Σύγχρονη θρησκεία, στην οποία πιστεύουμε όλοι, αλλά σπανίως παραδεχόμαστε.
Πιθανόν, γιατί δεν έχουμε σταυρώσει ακόμα τον Μεσσία της.
.jpg)